اثربخشی آموزش کیفیت زندگی برخودشفقت ورزی وخودکارآمدی زنان با تجربه طلاق عاطفی

چکیده مقاله

مقدمه و هدف: باتوجه با آثار منفی و مخربی که طلاق عاطفی بر رابطه زناشویی زوجین دارد، پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی آموزش کیفیت زندگی بر خودشفقت ورزی و خودکارآمدی رنان با تجربه طلاق عاطفی صورت گرفت مواد و روش پژوهش حاضر: روش پژوهش از نوع نیمه آزمایشی و طرح پژوهش از نوع پیش آزمون پس آزمون با گروه کنترل بود جامعه آماری پژوهش حاضر کلیه زنان درگیر با طلاق عاطفی رجوع کننده به مرکز مشاوره و روان درمانی ساریژ و امید آینده در شهر پیرانشهر از اول مهرماه تا آبان ماه در سال ۱۴۰۲ ۱۴۰۱ تشکیل داد از بین کلیه افراد شرکت کننده و واجد شرایط ۳۰ زن با روش نمونه گیری در دسترس به عنوان نمونه انتخاب و با استفاده از گمارش تصادفی به شیوه قرعه کشی به دو گروه آزمایش ۱۵ نفر و کنترل ۱۵ نفر تقسیم شدند ابزارهای اندازه گیری به کار رفته شامل پرسشنامه های طلاق عاطفی گاتمن ۲۰۰۶ ، پرسشنامه خودشفقت ورزی نف و همکاران ۲۰۰۳ و پرسشنامه خودکارآمدی شرر و همکاران ۱۹۸۲ در پایان داده های جمع آوری شده با استفاده از آزمون تحلیل کوواریانس یک متغیره به وسیله نرم افزار SPSS تجزیه و تحلیل شد یافته ها: نتایج به دست آمده از تجزیه و تحلیل داده ها نشان داد که خودشفقت ورزی و خودکارآمدی در گروه آزمایشی بعد از اجرای مداخله در مرحله پس آزمون در مقایسه با گروه کنترل افزایش پیدا کردند به عبارتی آموزش کیفیت زندگی بر بهبود خودشفقت ورزی و خودکارآمدی اثربخش بوده است ۰۰۱/۰>P نتیجه گیری: به نظر می رسد آموزش کیفیت زندگی از طریق آموزش مهارت های لازمه به زنان توانسته است بر خودشفقت ورزی خودکارآمدی زنان با تجربه طلاق عاطفی موثر باشد لذا پیشنهاد می شود در مراکز مشاوره و روان درمانی جهت بهبود وضعیت و کیفیت رابطه زوجین از این درمان استفاده شود

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

آمنه بهبودی

کارشناسی ارشد روانشناسی عمومی

�هبودی، آمنه،1404،اثربخشی آموزش کیفیت زندگی برخودشفقت ورزی وخودکارآمدی زنان با تجربه طلاق عاطفی،بیست و سومین کنفرانس بین المللی پژوهش در روانشناسی، مشاوره و علوم تربیتی،تهران

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات بیست و سومین کنفرانس بین المللی پژوهش در روانشناسی، مشاوره و علوم تربیتی24 مرداد 1404 · تهران