چکیده مقاله
حفظ وضعیت کیفی شبکه روسازی راهها در حد مطلوب به منظور دستیابی به حمل ونقل ایمن،سریع و آسان، پیوسته مورد اهمیت بوده است همچنین نیاز هست حداقل هزینه برای رسیدن بهبیشترین کیفیت راه مصروف شود بدین منظور باید شبکه به درستی شناسایی شود و براساس آنراهکارهای مناسب تعیین گردد در این تحقیق، پس از انجام برداشت های میدانی از تمامی راه هایاصلی منطقهی 17 شهر تهران به طول 29 کیلومتر و سطحی معادل تقریبا 300 هزار مترمربع،مشخص شد که 73/5 درصد سطح روسازیهای این منطقه در وضعیت خوب و با میانگین شاخص وضعیت روسازی PCI 73 درصد قرار دارند پس از 21/8 درصد در وضعیت عالی و با میانگین شاخص وضعیت روسازی PCI 90 درصد هستند در نهایت تنها 4/7 درصد سطح روسازی های شبکه دارای وضعیت ضعیف میباشند که این به طور کلی بیانگر وضعیت مناسب شبکه است وضعیتمناسب شبکه ناشی از اجرای روکش بر روی قطعات با عمر متوسط پنج سال است که بسیار هزینه بربوده و توصیه می شود عملیات پیشگیرانه به صورت گسترده در روسازی های موجود در رده ی خوباجرا شود تا علاوه ارتقاء وضعیت، روند تخریب کاهش یابد
کلیدواژهها
نویسندگان
رضا ایمانی نسب
دانشجوی دکتری، دانشگاه علم و صنعت ایران، دانشکدهی عمران، تهران، ایران
نریمان جهانزاد
دانشجوی کارشناسی ارشد، دانشگاه تربیت مدرس، دانشکدهی هنر، گروه شهرسازی، تهران، ایران
شیوا حاجیان
دانشجوی کارشناسی ارشد، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکز، گروه عمران، تهران، ایران
سروش رساطلب
دانشجوی دکتری، دانشگاه تربیت مدرس، دانشکدهی عمران و محیط زیست، تهران، ایران
شیوه ارجاع
�یمانی نسب، رضا و جهانزاد، نریمان و حاجیان، شیوا و رساطلب، سروش،1394،ارزیابی وضعیت شبکه روسازی (مطالعه موردی: منطقه 17 تهران)،چهاردهمین کنفرانس بین المللی مهندسی حمل و نقل و ترافیک،تهران
ارائهشده در
مجموعه مقالات چهاردهمین کنفرانس بین المللی مهندسی حمل و نقل و ترافیک5 اسفند 1393 · تهران