چکیده مقاله
فناوری تولید محتوای جعلی عمیق به عنوان یکی از پیچیده ترین دستاوردهای هوش مصنوعی، مرز میان واقعیت و جعل را در هم آمیخته و چالش های بی سابقه ای را برای نظام های حقوقی ایجاد کرده است این فناوری با توانایی تولید محتوای صوتی و تصویری فوق واقعی، زمینه ساز جرایم نوینی چون جعل هویت، هتک حیثیت، کلاه برداری و نقض حریم خصوصی شده است نوشتار حاضر با رویکردی توصیفی تحلیلی به بررسی ضرورت جرم انگاری مستقل جعل هویت صوتی و تصویری مبتنی بر هوش مصنوعی در نظام حقوقی ایران می پردازد یافته ها نشان می دهد که قوانین موجود از جمله قانون جرائم رایانه ای و قانون مجازات اسلامی، به دلیل تفسیر مضیق اصول کیفری و عدم شفافیت در تعریف مصادیق، پاسخگوی این پدیده نوین نیستند تقوی نیا و همکاران، ۱۴۰۳ خلا قانونی موجود، ضمن ایجاد مشکلاتی در مرحله اثبات و انتساب جرم، بستر را برای سوءاستفاده های فزاینده فراهم کرده است حسن نایب و همکاران، ۱۴۰۳ مقایسه با رویکردهای تقنینی در اتحادیه اروپا، ایالات متحده و چین نشان می دهد که جرم انگاری اختصاصی تولید محتوای جعلی عمیق با رویکرد افتراقی، ضرورتی انکارناپذیر است بیور، ۲۰۲۵ مقاله در پایان با بهره گیری از ظرفیت های فقهی چون قاعده «لاضرر» و «حفظ نظام»، چارچوبی برای جرم انگاری این رفتار با تاکید بر عنصر سوءنیت، شفاف سازی تعاریف، تعیین مسئولیت پلتفرم ها و تقویت سازوکارهای تشخیص ارائه می دهد
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
لیامی، ساغر،1405،جرم انگاری جعل هویت صوتی و تصویری با هوش مصنوعی،هفتمین همایش بین المللی وکالت، حقوق و علوم انسانی،همدان
ارائهشده در
مجموعه مقالات هفتمین همایش بین المللی وکالت، حقوق و علوم انسانی10 مرداد 1405 · همدان