چکیده مقاله
محیط های ورزشی تنها عرصه ای برای تمرین و رقابت نیستند، بلکه به مثابه فضاهای اجتماعی فرهنگی، در شکل گیری تجربه زیسته ورزشکاران، احساس تعلق، تعاملات جمعی و بازتولید هویت اجتماعی آنان نقش اساسی دارند در سال های اخیر، مفهوم «فراگیری» در طراحی فضاهای ورزشی به یکی از محورهای مهم پژوهش های معماری، شهرسازی و علوم ورزشی تبدیل شده است؛ زیرا کیفیت کالبدی و فضایی این محیط ها می تواند بر دسترس پذیری، مشارکت پذیری، احساس امنیت، برابری و منزلت اجتماعی افراد اثر مستقیم بگذارد مقاله حاضر با رویکرد توصیفی–تحلیلی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای، به بررسی تاثیر عناصر کالبدی و فضایی در ایجاد محیط های ورزشی فراگیر و تقویت هویت اجتماعی ورزشکاران می پردازد یافته ها نشان می دهد که مولفه هایی مانند دسترس پذیری فیزیکی، خوانایی فضایی، انعطاف پذیری فضا، کیفیت نور و تهویه، سازمان فضایی، مرزهای نیمه عمومی، نمادپردازی، و امکان تعامل اجتماعی از جمله عوامل کلیدی در افزایش فراگیری محیط های ورزشی هستند همچنین، فضاهای ورزشی ای که هویت محلی، جمعی و فرهنگی را بازنمایی می کنند، می توانند حس تعلق، خودارزشی و همبستگی اجتماعی ورزشکاران را تقویت کنند در مقابل، فضاهای بسته، تبعیض آمیز، پرتنش و فاقد تنوع فضایی، زمینه ساز طرد، نابرابری و تضعیف هویت اجتماعی می شوند بر این اساس، طراحی محیط های ورزشی باید فراتر از ملاحظات عملکردی، بر اصول عدالت فضایی، تنوع پذیری، مشارکت پذیری و انسان محوری استوار باشد نتیجه آن که معماری و سازمان فضایی محیط های ورزشی، نه تنها بر کارایی ورزشی، بلکه بر کیفیت روابط اجتماعی و شکل گیری هویت ورزشکاران نیز اثرگذار است
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
�ابدینی، حسین و نیکویی، میترا،1404،تاثیر عناصر کالبدی و فضایی در ایجاد محیط های ورزشی فراگیر و تقویت هویت اجتماعی ورزشکاران،پنجمین همایش بین المللی تربیت بدنی، سلامت و علوم ورزشی،همدان
ارائهشده در
مجموعه مقالات پنجمین همایش بین المللی تربیت بدنی، سلامت و علوم ورزشی11 مرداد 1404 · همدان