چکیده مقاله
درس ادبیات فارسی به عنوان یکی از دروس اساسی در نظام آموزشی ایران، نقشی کلیدی در رشد فرهنگی و زبانی دانش آموزان ایفا می کند هدف این تحقیق، بررسی و تحلیل روش های تدریس درس ادبیات فارسی در مدارس است که می تواند تاثیرات متفاوتی بر درک و توانایی های زبانی و ادبی دانش آموزان داشته باشد در این راستا، روش های سنتی مانند تدریس مستقیم و حفظی و همچنین روش های نوین مانند تدریس تعاملی و استفاده از فناوری های آموزشی مورد بررسی قرار می گیرند این مطالعه با استفاده از روش تحقیق توصیفی و تحلیل محتوا، به تحلیل و ارزیابی شیوه های تدریس رایج در مدارس می پردازد همچنین، تاثیر این شیوه ها بر تعامل دانش آموزان با مفاهیم ادبی و نیز نحوه درک آنان از آثار ادبی و آثار فرهنگی بررسی می شود تحقیق همچنین به بررسی چالش های معلمان در استفاده از روش های تدریس موثر و مناسب در کلاس های درس می پردازد و عواملی چون مهارت های تدریس، منابع آموزشی، و زمان بندی تدریس را مورد تحلیل قرار می دهد نتایج تحقیق نشان می دهند که استفاده از روش های تدریس نوین و مبتنی بر فناوری اطلاعات و ارتباطات ICT می تواند باعث افزایش علاقه مندی و درک بهتر دانش آموزان از ادبیات فارسی شود در مقابل، روش های سنتی در صورتی که به طور صحیح و با تنوع لازم اجرا شوند، هنوز می توانند به عنوان روش های موثری در انتقال مفاهیم ادبی مورد استفاده قرار گیرند این مطالعه همچنین به اهمیت آموزش معلمان در استفاده از روش های تدریس جدید و نیاز به بهبود شرایط کلاس های درس برای ارتقاء کیفیت آموزش اشاره دارد
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
کریمی دهبکری، پدرام،1404،بررسی اهمیت بکارگیری فنون تدریس بر سهولت آموزش زبان وادبیات فارسی،دومین همایش بین المللی تحولات نوین در علوم تربیتی، روانشناسی و آموزش و پرورش،ارومیه
ارائهشده در
مجموعه مقالات دومین همایش بین المللی تحولات نوین در علوم تربیتی، روانشناسی و آموزش و پرورش15 بهمن 1404 · ارومیه