نقش خودتاب آوری در پیشبینی سازگاری با مدرسه در دانش آموزان پسر منطقه فلارد

چکیده مقاله

هدف پژوهش حاضر بررسی نقش خودتاب آوری در پیشبینی سازگاری با مدرسه در دانش آموزان پسر منطقه فلارد بود پژوهش حاضر از نوع پژوهشهای توصیفی همبستگی است که با استفاده از روش مدل یابی علی انجام گرفت جامعه آماری این پژوهش شامل کلیه دانش آموزان پسر منطقه فلارد در سال تحصیلی 1398 99 بود که حدود 550 نفر میباشند از میان جامعه آماری، با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی ساده و براساس جدول کرجسی و مورگان نمونه ای به حجم 225 نفر انتخاب شد، به این صورت که براساس لیست اسامی دانش آموزان، 225 نفر به طور تصادفی انتخاب شده و به پرسشنامه سازگاری با مدرسه سینها و سینگ، 1993، پرسشنامه تاب آوری کانر و دیویدسون، 2005 پاسخ دادند نتایج پژوهش نشان داد که تاب آوری دانش آموزان پیشبینی کننده سازگاری دانش آموزان با محیط مدرسه بود بین خودتاب آوری با سازگاری با مدرسه در دانش آموزان پسر منطقه فلارد رابطه وجود دارد تبیین نتایج: به نظر میرسد با تقویت خودتاب آوری در دانش آموزان، می توان سازگاری آنها را با مدرسه افزایش داد

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

ابوذر جباری

کارشناسی ارشد مدیریت آموزشی دانشگاه پیام نور مشهد

علی جنتی

کارشناسی ارشد برنامه ریزی دانشگاه پیام نور بروجن

�باری، ابوذر و جنتی، علی،1399،نقش خودتاب آوری در پیشبینی سازگاری با مدرسه در دانش آموزان پسر منطقه فلارد،هفتمین کنفرانس بین المللی روانشناسی،مشاوره و علوم تربیت�

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات هفتمین کنفرانس بین المللی روانشناسی،مشاوره و علوم تربیتی27 آبان 1399