چکیده مقاله
تحقیقات مختلف نشان داده اند که هر کدام از تبشیر تشویق و انذار تنبیه به تنهایی خطرآفرین خواهد بود زیرا تشویقتنها غرور آور و تنبیه بدون تشویق موجب سرافکندگی و بیزاری می شود در واقع این دو در کنار هم می تواند انسان را ازخطرات و آفات بیمه و انسان را به سوی سعادت و تکامل هدایت کند با تشویق، چهره ی زندگی افراد جامعه تغییر فراوانیپیدا می کند و ارزشها و توان آنان به اوج شکوفایی خود می رسد جایگاه تشویق و تنبیه در اصلاح و سازندگی فرد و جامعهاز اهمیت ویژه ای برخوردار است به شرط آنکه طبق موازین شرعی و عقلی اجرا شود در ضرورت این موضوع همین بس که امیرالمومنین علی علیه السلام می فرماید: «خداوند سبحان وقتی خلق را آفرید، چنان خواست که آنها را نقص به سوی کمال بروند و در آداب و فضایل اخلاقی، به مقامی شریف و پایه ای بلند و ارجمند برسند او خدا می دانست که آنان به کمالنمی رسند مگر آنکه هر آنچه را که برای ایشان مفید و یا مضر است ، همه را به آنها بیاموزد آموختن نیز جز به امر و نهیکردن ممکن نباشد، امرو نهی نیز جز با وعده و وعید، راست و صادق نیاید وعده و وعید هم جز با تشویق و تهدید صورت نپذیرد» انسان ابعاد و ویژگی های فراوانی از جمله بعد روان شناختی را داراست و از طرفی موجودی اجتماعی و باشعور است و زندگی در جمع را به زندگی فردی ترجیح می دهد و به صورت طبیعی به سوی اموری که مایه ی لذت و منفعت و آسایشاوست گرایش دارد و از اموری چون درد و ناراحتی و مشقت روی گردان است که امروزه انسانها در سختی های روحی وعاطفی فراوانی به سر می برند که می توان یکی از عوامل آن را استفاده ی نابجا از تشویق و تنبیه در جامعه ی کنونی دانست
کلیدواژهها
نویسندگان
سینا نظارتی عنبران
کارشناسی آموزش ابتدایی
امیرحسین محمودی ایردموسی
کارشناسی آموزش ابتدایی
شیوه ارجاع
نظارتی عنبران، سینا و محمودی ایردموسی، امیرحسین،1402،بررسی جایگاه و راهبردهای تشویق و تنبیه (تبشیر و انذار) در نظام اموزشی و تربیت کودکان از دیدگاه قران،هجدهمین کنفرانس بین المللی روانشناسی، مشاوره و علوم تربیت�
ارائهشده در
مجموعه مقالات هجدهمین کنفرانس بین المللی روانشناسی، مشاوره و علوم تربیتی1 دی 1402