چکیده مقاله
پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر کودک همسری بر امید به زندگی دختران نوجوان در شهر زاهدان، با استفاده از روش ترکیبی کمی–کیفی و در قالب یک مطالعه طولی دوساله انجام شده است جامعه آماری شامل دختران ۱۲ تا ۱۸ ساله ازدواج کرده و ازدواج نکرده بود که از طریق نمونه گیری هدفمند انتخاب شدند در بخش کمی، داده ها با استفاده از مقیاس استاندارد امید اسنایدر جمع آوری و با آزمون های ANOVA و Tukey HSD تحلیل شدند یافته ها نشان دادند که ازدواج در سنین پایین تر ۱۲–۱۴ سال به طور معناداری با کاهش امید به زندگی همراه است p = ۰ ۰۰۲ ، و این کاهش در طول زمان تشدید می شود در بخش کیفی، از طریق مصاحبه های نیمه ساختاریافته با ۲۵ دختر، سه مضمون کلیدی شامل «باورهای فرهنگی و سنتی»، «فقر و فشار اقتصادی»، و «نا آگاهی نسلی» شناسایی شدند تحلیل ترکیبی نشان داد که کودک همسری از طریق عواملی نظیر خشونت خانگی، زایمان زودرس، ترک تحصیل، و بی اختیاری در تصمیم گیری های فردی، به کاهش چشمگیر امید به آینده منجر می شود نتایج پژوهش بر لزوم اصلاح سیاست های قانونی، ارتقای آگاهی اجتماعی، و اجرای برنامه های حمایتی در جهت پیشگیری از کودک همسری و ارتقای کیفیت زندگی دختران تاکید دارد
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
�مالی، پارسا و ریگی، ابوبکر و شعبانی، حدیثه،1404،بررسی تاثیر کودک همسری بر امید به زندگی دختران ۱۲ تا ۱۸ ساله: مطالعه میدانی در زاهدان،بیست و سومین کنفرانس بین المللی پژوهش در روانشناسی، مشاوره و علوم تربیتی،تهران
ارائهشده در
مجموعه مقالات بیست و سومین کنفرانس بین المللی پژوهش در روانشناسی، مشاوره و علوم تربیتی24 مرداد 1404 · تهران