یادگیری خودسازمان یافته در مهندسی نرم افزار هوشمند: رویکردی نوین برای بهینه سازی خودکار سامانه های نرم افزاری پیچیده

چکیده مقاله

تحول سریع فناوری های نرم افزاری و ظهور سامانه های هوشمند توزیع شده، موجب شده است که مهندسی نرم افزار از یک فرایند ایستا و انسانی محور به یک نظام پویا و خودسازمان یافته تبدیل شود در این راستا، مفهوم «یادگیری خودسازمان یافته» Self Organizing Learning به عنوان رویکردی نوین مطرح شده است که هدف آن بهینه سازی خودکار عملکرد، ساختار و رفتار سامانه های نرم افزاری بدون نیاز به مداخله مستقیم انسانی است این مقاله با رویکردی تحلیلی، به بررسی اصول نظری، مدل های ریاضی و کاربردهای عملی یادگیری خودسازمان یافته در مهندسی نرم افزار می پردازد در گام نخست، سازوکارهای درونی این سیستم ها، شامل یادگیری توزیع شده، به روزرسانی دینامیک مدل ها و سازگاری رفتاری در محیط های متغیر تحلیل می شود سپس، کاربرد این رویکرد در طراحی معماری های تطبیقی، نگهداری پیش بینانه و بهینه سازی تصمیم گیری نرم افزارهای هوشمند بررسی می گردد در پایان، چالش های موجود شامل شفافیت الگوریتم ها، اعتمادپذیری تصمیمات خودکار و ملاحظات اخلاقی ناشی از استقلال سیستم ها مورد نقد قرار می گیرد یافته های مقاله نشان می دهد که مهندسی نرم افزار در آینده به سمت ترکیب یادگیری ماشین، سیستم های خودتکاملی و مهندسی شناختی حرکت می کند تا بتواند در محیط های پویا، مقاوم، هوشمند و خودبهینه عمل کند

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

علی قربانی عادگانی

کارشناس ارشد نرم افزار، دانشگاه آزاد تهران، تهران، ایران

قربانی عادگانی، علی،1404،یادگیری خودسازمان یافته در مهندسی نرم افزار هوشمند: رویکردی نوین برای بهینه سازی خودکار سامانه های نرم افزاری پیچیده،بیست و هفتمین کنفرانس ملی مهندسی برق ،کامپیوتر و مکانیک،شیروان

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات بیست و هفتمین کنفرانس ملی مهندسی برق ،کامپیوتر و مکانیک24 شهریور 1404 · شیروان