شناسایی و اولویت بندی قطعات حادثه خیز محورهای برون شهری با رویکرد سنتی (مطالعه موردی: محور کندوان)

چکیده مقاله

تصادفات جادهای به عنوان یکی از مهمترین علل وقوع مرگ و میر در سراسر دنیا خسارات مالی وجانی فراوانی را به جا میگذارد در راستای کاهش حوادث و افزایش ایمنی ترافیکی، شناسایی واصلاح مقاطع حادثه خیز میتواند نقش بسزایی ایفا نماید تحقیق حاضر به منظور ارزیابی ایمنی ازروشهای سنتی شناسایی مقاطع حادثه خیز مبتنی بر دادههای تصادف استفاده کرده و بدین منظورمحور کندوان به طول 77/5 کیلومتر را بر اساس ویژگیهای هندسی و ترافیکی به 28 قطعه همگن تقسیم و اطلاعات تصادف 3 ساله 90 92 به هر یک از قطعات اختصاص داده است بر اساس یک معیار ترکیبی از روش های سنتی فراوانی تصادفات، نرخ تصادفات، نرخ بحرانی تصادفات، شاخص EPDO، فراوانی نرخ، شدت نرخ، مدل پیش بینی تصادفات و رو ش تجربی بیزین و تعریف خطر پذیری تصادفات در 5 سطح خیلی کم تا خیلی زیاد و با درنظرگیری انحراف معیار، مقدار میانگین وشاخص پتانسیل بهبود قطعات به اولویت بندی قطعات حادثهخیز پرداخته است

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

حامد نظری

کارشناس ارشد برنامه ریزی حمل و نقل، دانشکده مهندسی عمران، دانشگاه غیرانتفاعی شمال، آمل، ایران

سیدمحمد نظری

کارشناس ارشد راه و ترابری، دانشکده مهندسی عمران، دانشگاه آزاد اسلامی واحد آیت الله آملی ، آمل، ایران

نورالدین قاسم زاده

دانشجو کارشناس ارشد برنامه ریزی حمل و نقل، دانشکده مهندسی عمران، دانشگاه غیرانتفاعی شمال، آمل، ایران

مهدی اکبری

کارشناس ارشد راه و ترابری، دانشکده مهندسی عمران، دانشگاه آزاد اسلامی واحد آیت الله آملی ، آمل، ایران

نظری، حامد و نظری، سیدمحمد و قاسم زاده، نورالدین و اکبری، مهدی،1394،شناسایی و اولویت بندی قطعات حادثه خیز محورهای برون شهری با رویکرد سنتی (مطالعه موردی: محور کندوان)،چهاردهمین کنفرانس بین المللی مهندسی حمل و نقل و ترافیک،تهران

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات چهاردهمین کنفرانس بین المللی مهندسی حمل و نقل و ترافیک5 اسفند 1393 · تهران