چکیده مقاله
این مطالعه موردی به بررسی تاثیر یک پروتکل ترکیبی شامل تحریک مستقیم فراجمجمه ای tDCS ، تحریک الکتریکی عصب–عضله ای NMES و تمرینات هندسی عصب–عضله ای G NMPT در توانبخشی یک بیمار مبتلا به ALS پرداخته است بیماری ALS یا آمیوتروفیک لترال اسکلروزیس، یک اختلال نورولوژیک پیشرفته است که به تدریج باعث ضعف عضلانی و کاهش توانایی های حرکتی می شود هدف از این مداخله، بررسی امکان استفاده از تحریک مغزی برای بهبود آمادگی قشر حرکتی، استفاده از NMES برای ایجاد ارتباط دوطرفه بین مغز و عضله و همچنین به کارگیری تمرینات هندسی برای تثبیت یادگیری حرکتی بود در این پروتکل، tDCS به منظور افزایش تحریک پذیری قشر حرکتی و تسهیل یادگیری حرکتی به کار رفت NMES نیز به عنوان ابزاری برای تقویت انقباضات عضلانی و فراهم کردن بازخورد حسی–حرکتی به مغز استفاده شد نتایج اولیه این مطالعه نشان داد که ترکیب این سه روش می تواند به بهبود قابل توجهی در قدرت عضلانی، تعادل، عملکرد حرکتی و کیفیت زندگی بیمار منجر شود به ویژه، بیمار توانست در فعالیت های روزمره خود بهبودهایی را تجربه کند، که نشان دهنده اثربخشی این مداخله ترکیبی در ارتقاء عملکرد حرکتی و کیفیت زندگی است این مطالعه موردی پیشنهاد می کند که استفاده از پروتکل های چندوجهی که شامل تحریک مغزی و تمرینات حرکتی هستند، می تواند رویکردی موثر برای توانبخشی بیماران مبتلا به ALS باشد در نهایت، این نتایج می توانند به توسعه و بهبود روش های درمانی در آینده کمک کنند و امیدواری بیشتری برای بیماران مبتلا به این بیماری فراهم آورند
کلیدواژهها
نویسندگان
ندا طاهری آبکنار
کارشناس ارشد فیزبولوژی ورزشی
شیوه ارجاع
�اهری آبکنار، ندا،1404،کاربرد تحریک مغزی (tDCS)، تحریک عصب–عضله ای (NMES) و تمرینات هندسی عصب–عضله ای (G-NMPT) در بازتوانی بیماران نورولوژیک،پنجمین همایش بین المللی تربیت بدنی، سلامت و علوم ورزشی،همدان
ارائهشده در
مجموعه مقالات پنجمین همایش بین المللی تربیت بدنی، سلامت و علوم ورزشی11 مرداد 1404 · همدان