چکیده مقاله
روان کاوی فرویدی یکی از مهم ترین رویکردهای نظری در نقد ادبی معاصر است که امکان تحلیل لایه های پنهان و ناخودآگاه متن ادبی را فراهم می کند بر اساس این رویکرد، مفاهیمی مانند ناخودآگاه، واپس رانی و تروما نقش مهمی در شکل گیری تخیل شاعرانه دارند و در ساختارهای نمادین شعر بازتاب می یابند مجموعه شعر «در کوچه آفتاب» سروده قیصر امین پور از جمله آثار شاخص شعر معاصر فارسی است که در آن می توان نشانه هایی از تجربه های درونی، اضطراب های وجودی و بازگشت امر سرکوب شده را مشاهده کرد هدف این پژوهش بررسی نحوه بازنمایی سازوکارهای روان کاوانه در این مجموعه شعری با تکیه بر نظریه های زیگموند فروید است روش پژوهش توصیفی تحلیلی بوده و داده ها با استفاده از منابع کتابخانه ای گردآوری شده اند در این پژوهش تلاش شده است با تحلیل نمونه هایی از اشعار مجموعه «در کوچه آفتاب»، نحوه بازتاب مفاهیم ناخودآگاه، واپس رانی و تروما در تصاویر شعری و ساختار معنایی شعر بررسی شود یافته های پژوهش نشان می دهد که بسیاری از تصاویر و استعاره های به کاررفته در این مجموعه را می توان در چارچوب بازگشت امر سرکوب شده و تجلی تعارض های درونی شاعر تفسیر کرد؛ به گونه ای که زبان شاعرانه به بستری برای بیان غیرمستقیم تجربه های سرکوب شده تبدیل می شود
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
�نگویی، فرزانه،1404،بررسی ساختار ناخودآگاه، واپس رانی و تروما در مجموعه در کوچه آفتاب قیصر امین پور با تکیه بر روان کاوی فروید،دومین همایش بین المللی تحولات نوین در علوم تربیتی، روانشناسی و آموزش و پرورش،ارومیه
ارائهشده در
مجموعه مقالات دومین همایش بین المللی تحولات نوین در علوم تربیتی، روانشناسی و آموزش و پرورش15 بهمن 1404 · ارومیه