هوش مصنوعی در روانشناسی تربیتی

چکیده مقاله

هوش مصنوعی به عنوان یکی از فناوری های نوظهور، ظرفیت بالایی برای تحول در آموزش و روان شناسی تربیتی دارد این پژوهش با هدف بررسی نگرش دانشجویان روان شناسی نسبت به هوش مصنوعی و عوامل موثر بر نیت استفاده از آن انجام شده است چارچوب نظری پژوهش از نظریه عمل منطقی، مدل پذیرش فناوری و متغیرهایی همچون سودمندی ادراک شده، سهولت استفاده، هنجار اجتماعی و دانش ادراک شده بهره گرفته است پیشینه پژوهش نشان می دهد که با وجود مزایای گسترده هوش مصنوعی، شکاف دانشی و نگرش های منفی در میان دانشجویان روان شناسی مانعی برای پذیرش آن به شمار می رود این مقاله با هدف ارائه پیشنهادهایی برای طراحی مداخلات آموزشی و افزایش آمادگی روانشناسان آینده نسبت به کاربردهای هوش مصنوعی در آموزش و درمان ارائه شده است

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

زهرا جمشیدی

فارغ التحصیل کارشناسی ارشد روانشناسی تربیتی، دانشگاه فرهنگیان تبریز

نازیلا مظلوم

دانشجوی کارشناسی ارشد روانشناسی تربیتی، دانشگاه فرهنگیان تبریز

رسول رضایی

دکتری روانشناسی، گروه روانشناسی و مشاوره تهران ایران، استاد دانشگاه فرهنگیان، آذربایجان شرقی، تبریز

�مشیدی، زهرا و مظلوم، نازیلا و رضایی، رسول،1404،هوش مصنوعی در روانشناسی تربیتی،بیست و سومین کنفرانس بین المللی پژوهش در روانشناسی، مشاوره و علوم تربیتی،تهران

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات بیست و سومین کنفرانس بین المللی پژوهش در روانشناسی، مشاوره و علوم تربیتی24 مرداد 1404 · تهران