چکیده مقاله
این مقاله پژوهشی، به بررسی تطبیقی و عمیق مبانی فلسفه تعلیم و تربیت دو تن از برجسته ترین حکمای جهان اسلام، ابوعلی سینا شیخ الرئیس و شهاب الدین سهروردی شیخ اشراق ، می پردازد با توجه به تفاوت بنیادین دو مشرب فکری مشاء و اشراق، این پژوهش می کوشد تا از طریق بازآفرینی یک گفت وگوی فرضی، دیدگاه های این دو فیلسوف را در چهار محور کلیدی به نمایش گذارد: ۱ هدف غایی تعلیم و تربیت، ۲ معرفت شناسی و روش کسب دانش، ۳ نقش معلم و متعلم، و ۴ محتوای آموزشی ابن سینا با تاکید بر عقل، برهان و معرفت حصولی، هدف نهایی را فعلیت بخشیدن به نفس ناطقه و اتصال به عقل فعال می داند، در حالی که سهروردی با محوریت شهود، علم حضوری و اشراق، کمال انسان را در تبدیل شدن به «حکیم متاله» و مشاهده بی واسطه «نور الانوار» جستجو می کند روش پژوهش به کار رفته، تحلیلی توصیفی و تطبیقی، مبتنی بر تحلیل محتوای کیفی منابع دست اول و دوم است نتیجه گیری مقاله نشان می دهد که علی رغم تقابل های آشکار، امکان نوعی هم افزایی و تلفیق میان این دو رویکرد وجود دارد؛ به گونه ای که نظام عقلانی برهانی ابن سینا می تواند به عنوان شالوده و زیربنای نظام آموزشی، و رویکرد شهودی اشراقی سهروردی به مثابه افق متعالی برای پرورش ابعاد وجودی و معنوی انسان به کار گرفته شود
کلیدواژهها
نویسندگان
مرتضی کردرستمی
دانشکده علوم تربیتی و روان شناسی، دانشگاه شیراز
شیوه ارجاع
کردرستمی، مرتضی،1404،گفتاوردی در فلسفه تعلیم و تربیت: تقابل و تطبیق آراء ابن سینا و سهروردی،بیست و چهارمین کنفرانس بین المللی روانشناسی، مشاوره و علوم تربیت�
ارائهشده در
مجموعه مقالات بیست و چهارمین کنفرانس بین المللی روانشناسی، مشاوره و علوم تربیتی30 آبان 1404