تطبیق عرفان در اشعار محمدرضا شفیعی کدکنی و طاهره صفارزاده

چکیده مقاله

یکی از موضوعات عمده ی شعر فارسی، عرفان است که از دیرباز، میان شاعران این مرز و بوم جلوه ای خاص داشته است و آنها با بهره گیری از افکار ناب عرفانی، اشعاری زیبا و دلنشین سروده اند اگرچه در عصر حاضر، مضامین و مفاهیم عرفان کلاسیک ایرانی، که شاعران گذشته مانند حافظ و مولانا از آن استفاده می کردند، دیگر نمود پیدا نمی کند؛ اما از آن جا که عرفان جزء جدایی ناپذیر ادبیات فارسی است و شعر بهترین حوزه برای به تصویر کشیدن عواطف و افکار درونی شاعر است، می توان جلوه هایی از این مضامین را در اشعار این دوره هم مشاهده کرد محمدرضا شفیعی کدکنی م سرشک و طاهره صفارزاده از شاعرانی هستند که به دلیل انس با متون صوفیه و اشعار عرفانی، در سروده های خود از مباحث عرفانی بهره گرفته اند البته میزان بهره گیری این دو شاعر نام آشنا، از موضوعات عرفانی یکسان نیست و در این میان م سرشک از اهمیت بیشتری برخوردار است و در مجموعه ی «هزاره ی دوم آهوی کوهی» عمده ترین تاملات فلسفی و عرفانی خود را نمایان ساخته است در این مقاله، به بررسی مضامین عرفانی، در اشعار این دو شاعر می پردازیم

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

سیده رقیه موسوی

۱ کارشناسی ارشد رشته زبان و ادبیات فارسی دانشگاه سراسری ارومیه

موسوی، سیده رقیه،1404،تطبیق عرفان در اشعار محمدرضا شفیعی کدکنی و طاهره صفارزاده،دومین همایش بین المللی تحولات نوین در علوم تربیتی، روانشناسی و آموزش و پرورش،ارومیه

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات دومین همایش بین المللی تحولات نوین در علوم تربیتی، روانشناسی و آموزش و پرورش15 بهمن 1404 · ارومیه