چکیده مقاله
این پژوهش با هدف بررسی سازوکارهای هنجارگریزی و برجستگی زبانی در اشعار کیومرث منشی زاده و علی باباچاهی انجام شده و تلاش می کند تا با تحلیل لایه های زبانی، معنایی و ساختاری شعر این دو شاعر، چگونگی شکل گیری ادبیت در آثار آنان را تبیین کند رویکرد اصلی پژوهش مبتنی بر تحلیل فرمالیستی و بررسی انواع هنجارگریزی در سه سطح واژگانی، نحوی و معنایی است در این مسیر، با تمرکز بر ویژگی های سبک شناختی و نوآورانه، نشان داده می شود که منشی زاده و باباچاهی هر یک با استفاده از زبان شاعرانه ی خاص خود، نظام های رایج زبانی را دگرگون کرده و شیوه های جدیدی از تصویرسازی و معنا آفرینی را ارائه می کنند نتایج پژوهش حاکی از آن است که هنجارگریزی در آثار این دو شاعر تنها یک شگرد زبانی نیست، بلکه شیوه ای آگاهانه برای خلق تجربه های تازه ی ادراکی و دگرگون سازی عادت های ذهنی مخاطب است منشی زاده بیشتر در سطح واژگانی و ساخت واژه های جدید دست به نوآوری می زند، در حالی که باباچاهی با ساختارشکنی های نحوی و معنایی، زبان شعر را از سطح گزارش وار به سطحی چندلایه و تفسیربردار ارتقا می دهد تحلیل اشعار نشان می دهد که برجستگی زبانی در این آثار نه فقط در فرم، بلکه در پیوند مستقیم با محتوای فکری و نگاه انتقادی شاعران به جهان معاصر شکل می گیرد این پژوهش بیان می کند که فهم شعر مدرن فارسی بدون شناخت دقیق شیوه های هنجارشکنی و نقش آن در ایجاد ادبیت، امکان پذیر نیست و بررسی تکنیک های زبانی می تواند چشم انداز دقیق تری از نوآوری های سبکی در شعر معاصر ایران ارائه دهد
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
�سینعلی زاده، آسیه و صدری مجد، هانیه و فرحبخش، شاهپرک،1404،نقد فرمالیستی اشعار کیومرث منشی زاده و علی باباچاهی بر مبنای الگوی جفری لیچ،دومین همایش بین المللی تحولات نوین در علوم تربیتی، روانشناسی و آموزش و پرورش،ارومیه
ارائهشده در
مجموعه مقالات دومین همایش بین المللی تحولات نوین در علوم تربیتی، روانشناسی و آموزش و پرورش15 بهمن 1404 · ارومیه