چکیده مقاله
با ظهور و گسترش پرشتاب هوش مصنوعی مولد در بازه زمانی ۲۰۲۳ تا ۲۰۲۶، پارادایم های آموزشی از رویکردهای سنتی به سمت یادگیری هم افزا با فناوری کوچ کرده اند پژوهش حاضر با هدف واکاوی نقش هوش مصنوعی به عنوان کاتالیزور خلاقیت و تبیین جایگاه آن در ارتقای فرآیندهای یادگیری عمیق انجام شده است این تحقیق از نظر هدف، کاربردی و از نظر ماهیت، توصیفی تحلیلی است برای دستیابی به اهداف پژوهش، از استراتژی «مرور سیستماتیک ادبیات» SLR بر اساس مدل پریزما ۲۰۲۴ و روش «تحلیل محتوای مضمونی» استفاده شد جامعه پژوهش شامل اسناد علمی، مقالات پایگاه های معتبر بین المللی و گزارش های سازمان های پیشرو یونسکو و مجمع جهانی اقتصاد در محدوده زمانی ۲۰۲۱ تا ۲۰۲۶ میلادی است تحلیل داده ها نشان داد که هوش مصنوعی از طریق سه مکانیسم اصلی بر یادگیری اثر می گذارد: نخست، به عنوان ابزاری برای «تحریک تفکر واگرا» که منجر به افزایش اصالت ایده ها می گردد؛ دوم، از طریق «مدیریت بار شناختی» که با بر عهده گرفتن فعالیت های پردازشی سطح پایین، فضای ذهنی یادگیرنده را برای سنتز و نوآوری آزاد می کند؛ و سوم، از طریق «داربست بندی هوشمند» که مسیر یادگیری را متناسب با نیازهای فردی شخصی سازی می نماید یافته ها همچنین بر نقش حیاتی «سواد هوش مصنوعی» معلمان به عنوان متغیر تعدیل گر در این فرآیند تاکید دارند نتایج پژوهش حاکی از آن است که پیوند فناوری و خلاقیت، منجر به گذار از «مصرف کنندگی غیرفعال» به «هم آفرینی دیجیتال» شده است هوش مصنوعی نه جایگزین تفکر انسانی، بلکه توسعه دهنده ظرفیت های تخیل و یادگیری معنادار است در نهایت، پیشنهاد می شود نظام های آموزشی با بازتعریف نقش معلم و تدوین چارچوب های اخلاقی، بستر را برای استفاده بهینه از این هم افزایی فراهم آورند
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
�کبری، سارا و حسنی پرست، خاطره و مستعان پور، شادی و بذرافکن، مجتبی،1404،پیوند فناوری و خلاقیت و یادگیری ؛ تلفیق هوش مصنوعی و آموزش،دومین همایش بین المللی تحولات نوین در علوم تربیتی، روانشناسی و آموزش و پرورش،ارومیه
ارائهشده در
مجموعه مقالات دومین همایش بین المللی تحولات نوین در علوم تربیتی، روانشناسی و آموزش و پرورش15 بهمن 1404 · ارومیه