چکیده مقاله
پایداری آموزشی در دوره ابتدایی به عنوان یکی از بنیادی ترین ارکان توسعه پایدار، مستلزم ایجاد نظامی پویا و انعطاف پذیر است که بتواند در طول زمان، کیفیت و کارایی خود را حفظ نماید. این مفهوم فراتر از تداوم صرف فعالیت های آموزشی بوده و شامل توانایی تطابق با تغییرات اجتماعی، فناورانه و زیست محیطی می شود. در این راستا، پایداری آموزشی نه تنها به معنای استمرار حضور فیزیکی دانش آموزان در مدرسه است، بلکه به کیفیت یادگیری، پرورش مهارت های زندگی و شکل گیری هویت فردی و اجتماعی آنان نیز اشاره دارد. تحقق این هدف والا، نیازمند نگرشی کل نگر و نظام مند به تمامی ابعاد موثر بر فرایند یاددهی-یادگیری در سال های حیاتی کودکی است. دوره ابتدایی به دلیل حساسیت ذاتی و نقش بنیادین در شکل گیری شخصیت، بستر مناسبی برای نهادینه سازی ارزش های پایداری محسوب می شود. از این رو، شناسایی و تحلیل عوامل کلیدی که بر استمرار و کارایی این نظام تاثیر می گذارند، از اولویت های پژوهشی در حوزه تعلیم و تربیت به شمار می رود. عواملی چون کیفیت معلم، محتوای درسی، ساختار مدیریتی، مشارکت خانواده و زیرساخت های فیزیکی و فناورانه، هر یک به سهم خود در این پایداری نقش آفرینی می کنند. همچنین، شرایط اقتصادی-اجتماعی جامعه و سیاست های کلان آموزشی، به عنوان عوامل زمینه ساز، بر میزان دسترسی به آموزش پایدار و تداوم آن اثرگذار هستند. با توجه به پیچیدگی و چندوجهی بودن مفهوم پایداری، رویکردهای تک بعدی نمی توانند پاسخگوی چالش های پیش روی نظام آموزشی باشند و ضرورت اتخاذ راهبردهای جامع و مشارکتی بیش از پیش احساس می شود. این مقاله با رویکردی مروری و با هدف واکاوی ابعاد مختلف پایداری آموزشی، به دنبال تبیین چارچوبی مفهومی برای شناسایی عوامل موثر بر تحقق آن در مدارس ابتدایی است. نتایج این بررسی می تواند چشم اندازی روشن برای سیاست گذاران و مجریان نظام آموزشی به منظور حرکت به سمت مدرسه ای پایدار و پاسخگو به نیازهای حال و آینده فراهم آورد.
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
�واسی، زهرا و دانائی کجانی، فاطمه،1404،بررسی مفهوم پایداری آموزشی و عوامل موثر بر تحقق آن در دوره ابتدایی،دومین همایش بین المللی تحولات نوین در علوم تربیتی، روانشناسی و آموزش و پرورش،ارومیه
ارائهشده در
مجموعه مقالات دومین همایش بین المللی تحولات نوین در علوم تربیتی، روانشناسی و آموزش و پرورش15 بهمن 1404 · ارومیه