چکیده مقاله
آموزش یکی از بنیادی ترین ابزارها برای مدیریت بحران و ارتقای تاب آوری در جوامع بشری به شمار می رود و در این میان، دانش آموزان به عنوان آسیب پذیرترین گروه سنی در برابر مخاطرات طبیعی و انسان ساخت، نیازمند برنامه های آموزشی هدفمند هستند این مقاله به روش مروری و با مطالعه اسناد کتابخانه ای، نقش آموزش را در کاهش آسیب پذیری و افزایش توانایی های روانی اجتماعی دانش آموزان در مواجهه با بحران ها بررسی می کند یافته های پژوهش های پیشین نشان می دهد که آموزش مستمر و متناسب با سن، نه تنها آگاهی دانش آموزان را نسبت به مخاطرات افزایش می دهد، بلکه مهارت های عملی مانند پناه گیری، امداد اولیه و تصمیم گیری سریع را در آنان نهادینه می سازد همچنین آموزش می تواند با کاهش ترس و اضطراب ناشی از بحران، زمینه شکل گیری رفتارهای منطقی و همکارانه را در محیط مدرسه و خانواده فراهم آورد مدارس به عنوان کانون اصلی آموزش، ظرفیت بی نظیری برای انتقال پیام های ایمنی و تمرین سناریوهای بحران دارند و این امر تاب آوری فردی و جمعی را به طور همزمان تقویت می کند از سوی دیگر، کیفیت محتوای آموزشی، روش های تدریس تعاملی و مشارکت اولیا، از عوامل تعیین کننده اثربخشی این برنامه ها محسوب می شوند مرور منابع نشان می دهد که نظام های آموزشی موفق، آموزش بحران را به صورت درون دادی و تلفیقی با دروس دیگر ارائه می دهند و از رویکردهای جزیره ای پرهیز می کنند بااین حال، شکاف های جدی در زمینه استانداردسازی محتوا، ارزیابی تاثیرات بلندمدت و توجه به تفاوت های منطقه ای وجود دارد که نیازمند پژوهش های بیشتر است درنهایت، این نتیجه حاصل می شود که آموزش بحران محور، سرمایه ای راهبردی برای جوامع است و دانش آموزان آموزش دیده، نه تنها تاب آورترند، بلکه به عنوان سفیران ایمنی در خانواده و جامعه نقش موثری ایفا می کنند
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
�عادتی، مهدی و عقیقی، فرح و خواجه حسینی، مرجان و موصلی، مدینه،1404،بررسی نقش آموزش در مدیریت بحران و افزایش تاب آوری دانش آموزان در برابر مخاطرات،دومین همایش بین المللی تحولات نوین در علوم تربیتی، روانشناسی و آموزش و پرورش،ارومیه
ارائهشده در
مجموعه مقالات دومین همایش بین المللی تحولات نوین در علوم تربیتی، روانشناسی و آموزش و پرورش15 بهمن 1404 · ارومیه