چکیده مقاله
پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش ارزشیابی توصیفی و بازخورد کیفی بر انگیزش و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان انجام شد این مطالعه از نوع تحقیقات شبه تجربی با طرح پیش آزمون و پس آزمون با گروه کنترل بود و جامعه آماری آن را تمامی دانش آموزان پسر مقطع متوسطه دوم شهر اصفهان در سال تحصیلی ۱۴۰۵ ۱۴۰۴ تشکیل دادند که از میان آنها نمونه ای به حجم ۶۰ نفر ۳۰ نفر گروه آزمایشی و ۳۰ نفر گروه کنترل به روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه جایگزین شدند برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه استاندارد انگیزش تحصیلی والرند و همکاران ۱۹۹۲ و معدل نیمسال اول و دوم درس فیزیک به عنوان شاخص پیشرفت تحصیلی استفاده شد گروه آزمایشی طی یک ترم تحصیلی، ارزشیابی درس فیزیک را به صورت توصیفی و با ارائه بازخورد کیفی و مشارکتی دریافت کردند، در حالی که گروه کنترل ارزشیابی کمی و عددی معمول را تجربه نمودند داده ها با استفاده از آزمون تحلیل کوواریانس چندمتغیره در نرم افزار SPSS نسخه ۲۶ تحلیل شدند یافته ها نشان داد که ارزشیابی توصیفی و بازخورد کیفی به طور معناداری انگیزش درونی دانش آموزان را افزایش و انگیزش بیرونی و بیانگیزگی آنها را کاهش داده است ۰ ۰۰۱ < p همچنین نتایج نشان داد که میانگین نمرات پیشرفت تحصیلی در گروه آزمایشی در پس آزمون به طور معناداری بالاتر از گروه کنترل بود ۰ ۰۰۱ < p و اثر ارزشیابی توصیفی بر انگیزش درونی با ضریب اتای ۰ ۴۵ و بر پیشرفت تحصیلی با ضریب اتای ۰ ۳۸ بود بر اساس یافته ها، به معلمان توصیه می شود که با توجه به اثرات مثبت ارزشیابی توصیفی و بازخورد کیفی، در روش های ارزشیابی خود تجدید نظر نمایند و از ارزشیابی های تشریحی، مشارکتی و فرایندمحور به جای ارزشیابی های صرفا کمی و پایانی استفاده کنند تا زمینه برای افزایش انگیزش و بهبود عملکرد تحصیلی دانش آموزان فراهم آید
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
�میدی، راحله و صالح پور، عصمت و بابانتاج ملکشاه، زهرا،1404،نقش ارزشیابی توصیفی و بازخورد کیفی بر انگیزش و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان،دومین همایش بین المللی تحولات نوین در علوم تربیتی، روانشناسی و آموزش و پرورش،ارومیه
ارائهشده در
مجموعه مقالات دومین همایش بین المللی تحولات نوین در علوم تربیتی، روانشناسی و آموزش و پرورش15 بهمن 1404 · ارومیه