چکیده مقاله
گسترش شتابان آموزش مجازی در سال های اخیر، ساختار سنتی یادگیری را دگرگون ساخته و مسئولیت خطیر نظارت و هدایت تحصیلی را از انحصار معلمان خارج کرده و به درون خانواده ها کشانده است در این فضای نوین یادگیری که با چالش هایی همچون کاهش تعاملات رو در رو، افزایش عوامل حواس پرتی دیجیتال و کمرنگ شدن نظارت مستقیم نهادی همراه است، مفهوم خودتنظیمی تحصیلی به عنوان یک سازه روان شناختی کلیدی، اهمیتی دوچندان یافته است خودتنظیمی که بر توانایی یادگیرنده در مدیریت آگاهانه افکار، هیجانات و رفتارهای خویش برای دستیابی به اهداف یادگیری دلالت دارد، دیگر نه یک مهارت جانبی، بلکه پیش نیاز اصلی موفقیت در آموزش الکترونیکی محسوب می شود با این حال، فراگیران به ویژه در سنین پایین تر، اغلب فاقد بلوغ شناختی و فراشناختی لازم برای خودراهبری مستقل در این محیط های کم ساختار هستند و این دقیقا نقطه ای است که نقش والدین به عنوان کارگزاران اصلی اجتماعی سازی و تسهیلگران یادگیری برجسته می شود مقاله حاضر با رویکردی تحلیلی توصیفی به واکاوی نقش چندوجهی والدین در پرورش مهارت خودتنظیمی تحصیلی فرزندان در بستر آموزش مجازی می پردازد چارچوب نظری این پژوهش عمدتا بر مدل چرخه ای خودتنظیمی زیمرمن استوار است که شامل سه مرحله پیش اندیشی، عملکرد و خودبازتابی می باشد یافته های این تحلیل نشان می دهد که نقش والدین در مرحله پیش اندیشی شامل کمک به هدف گذاری واقع بینانه، برنامه ریزی روزانه و مدیریت زمان در غیاب زنگ تفریح های فیزیکی مدرسه، و همچنین ایجاد یک ذهنیت رشد برای رویارویی با تکالیف چالش برانگیز دیجیتال است والدین با طراحی یک فضای فیزیکی اختصاصی و عاری از محرک های مزاحم در خانه، عملا بستر محیطی خودتنظیمی را فراهم می آورند
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
�فیعی، الهام و رمضان زاده، مریم و زارعی درمیان، فاطمه و محمودی دهشتران، معصومه،1404،تحلیل و بررسی نقش والدین در پرورش مهارت خودتنظیمی تحصیلی فرزندان در بستر آموزش مجازی،دومین همایش بین المللی تحولات نوین در علوم تربیتی، روانشناسی و آموزش و پرورش،ارومیه
ارائهشده در
مجموعه مقالات دومین همایش بین المللی تحولات نوین در علوم تربیتی، روانشناسی و آموزش و پرورش15 بهمن 1404 · ارومیه