چکیده مقاله
در عصر جهانی شدن و گسترش تعاملات میان فرهنگی، نظام های تعلیم و تربیت با چالشی بنیادین روبه رو هستند: چگونه می توان نسلی تربیت کرد که در مواجهه با تنوع فرهنگی، ارزشی و دیدگاهی، به جای واکنش های تدافعی یا تعصب آمیز، با همدلی و درک عمیق پاسخ دهد؟ مقاله حاضر با تمرکز بر آموزش بین فرهنگی به عنوان یکی از راهبردهای کلیدی تعلیم و تربیت معاصر، به واکاوی ظرفیت های این رویکرد در شکل دهی به هویت فرهنگی، تقویت مهارت های ارتباطی و پرورش روحیه مدارا در میان دانش آموزان می پردازد در این راستا، نقش روش های یادگیری تجربی همچون پروژه های مشارکتی میان فرهنگی، بهره گیری از ادبیات و هنر بومی ملل مختلف، و تعامل زنده با فرهنگ های گوناگون در تقویت همدلی بین فردی مورد تحلیل قرار می گیرد یافته های پژوهش نشان می دهد که گنجاندن آموزش بین فرهنگی در برنامه های درسی مدارس، نه تنها به کاهش پیش داوری ها و تعارضات اجتماعی منجر می شود، بلکه زمینه ساز شکل گیری نسلی از شهروندان مسئول، گشوده به گفت وگو و توانمند در زیست جمعی جهانی خواهد بود مقاله در نهایت، با تاکید بر ضرورت بازاندیشی در سیاست های آموزشی، پیشنهادهایی برای نهادینه سازی این رویکرد در فرآیند تربیت رسمی ارائه می دهد
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
�سولی گوئینی، شهناز و تجربه کار، فرح و رنجبر اسلاملو، فتحعلی و رسا، فروزنده،1404،تربیت شهروند جهانی با آموزش بین فرهنگی و پرورش همدلی و تفاهم،دومین همایش بین المللی تحولات نوین در علوم تربیتی، روانشناسی و آموزش و پرورش،ارومیه
ارائهشده در
مجموعه مقالات دومین همایش بین المللی تحولات نوین در علوم تربیتی، روانشناسی و آموزش و پرورش15 بهمن 1404 · ارومیه