چکیده مقاله
پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی آموزش کنترل خشم بر تاب آوری و کاهش پرخاشگری نوجوانان کار ۱۴ تا ۱۶ ساله شهر تهرانانجام شده است جامعه آماری، از نوجوانان ۱۴ تا ۱۶ سال شهر تهران انتخاب شده است روش نمونه گیری پژوهش، نمونه گیری در دسترس بود در همین راستا مدرسه کودکان کار صبح رویش به عنوان جامعه آماری انتخاب شد و ۵۰ نفر از کودکان کار ۱۴ تا ۱۶ ساله از این میان انتخاب شدند از این ۵۰ نفر پیش آزمون به عمل آمد سپس ۳۰ نفر از کسانی که نسبت به دیگر افراد دارای نمره پایین تری در تاب آوری و کنترل خشم بودند گزینش و به عنوان نمونه انتخاب شدند پس از آن، ۱۵ نفر به صورت تصادفی در گروه آزمایش و ۱۵ نفر دیگر در گروه کنترل قرار گرفتند ابزار گردآوری داده ها عبارت بودند از پرسشنامه تاب آوری کودک و نوجوان انگار و لیبنبرگ ۲۰۰۹ و مقیاس پرخاشگری کلامی پرسشنامه خشماسپیلبرگر ۱۹۹۹ سپس ۱۲ جلسه ۴۵ دقیقه ای آموزش کنترل خشم، روی گروه آزمایش انجام شد و در پایان جلسه از دو گروه آزمایش و کنترلپس آزمون انجام شد و نتایج مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت پس از آزمون فرضیه ها، نتیجه آن شد که آموزش کنترل خشم بر تاب آوری وپرخاشرگری نوجوانان کار ۱۴ تا ۱۶ ساله شهر تهران تاثیرگذار بوده است و در سطح خطای ۰/۰۵، آموزش کنترل خشم سبب ۴۳% تغییرات درنمرات تاب آوری و همچنین ۳۵% تغییرات در نمرات پرخاشگری شد و بدین ترتیب باعث ارتقاء سطح تاب آوری افراد و کاهش سطح پرخاشگریآنها شده بود
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
�دینه وند، حمزه و داودی شمسی، محمدحسن،1400،اثربخشی آموزش کنترل خشم برتاب آوری و کاهش پرخاشگری نوجوانان کار ۱۴ تا ۱۶ ساله شهر تهران (۱۳۹۷)،ششمین کنفرانس بین المللی پژوهش های نوین در روانشناسی،علوم اجتماعی،علوم تربیتی و آموزش�
ارائهشده در
مجموعه مقالات ششمین کنفرانس بین المللی پژوهش های نوین در روانشناسی،علوم اجتماعی،علوم تربیتی و آموزشی19 اسفند 1400