بررسی اثربخشی طرحواره درمانی بر ناگویی هیجانی بیماران قلبی – عروقی

چکیده مقاله

مقدمه: باتوجه به نقش مشکلات روانشناختی در ابتلا و عود بیماری قلبی – عروقی در افراد، ضروری است تا ضمن شناساییاین عوامل، نسبت به درمان آنها اقدام نمود هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی طرحواره درمانی بر ناگویی هیجانیبیماران قلبی – عروقی انجام شد روش: روش پژوهش نیمه آزمایشی، طرح پیش آزمون – پس آزمون با گروه گواه و مرحلهپیگیری ۳ماهه بود جامعه آماری پژوهش شامل تمامی بیماران قلبی عروقی مراجعه کننده به بیمارستان قلب امام رضا ع شهر مشهد در سال ۱۴۰۲ بودند از بین آنها ۳۰ نفر ۱۴ مرد و ۱۶ زن به روش نمونه گیری هدفمند، به عنوان نمونه پژوهشانتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش ۱۵ نفر و گروه گواه ۱۵ نفر، گمارده شدند افراد گروه آزمایش، طرحوارهدرمانی را در ۸ جلسه، ۶۰ دقیقه ای به صورت انفرادی، دریافت کردند جهت جمع آوری اطلاعات از پرسشنامه های آلکسی تیمیاتورنتو ۲۰ بگبی و همکاران، ۱۹۹۴ استفاده شد داده های پژوهش با استفاده از آزمون تحلیل واریانس مکرر، تحلیل شد یافته ها: باتوجه به نتایج پژوهش، در نمره های متغیر نارسایی هیجانی و مولفه های آن شامل؛ دشواری در شناسایی احساسات،دشواری در توصیف احساسات و تفکر عینی ، با توجه به اثر اصلی مراحل زمانی، اثر اصلی مداخله طرحواره درمانی تفاوتمعناداری مشاهده شد ۰۱ / ۰ > P نتیجه گیری: طرحواره درمانی بر کاهش ناگویی هیجانی در بیماران قلبی عروقی دارایاثربخشی و کارایی بود

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

امیر جعفری

کارشناسی ارشد روانشناسی عمومی دانشگاه آزاداسلامی واحدنیشابور

�عفری، امیر،1402،بررسی اثربخشی طرحواره درمانی بر ناگویی هیجانی بیماران قلبی – عروقی،دوازدهمین کنفرانس بین المللی پژوهش های نوین در روانشناسی، علوم اجتماعی، علوم تربیتی و آموزش�

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات دوازدهمین کنفرانس بین المللی پژوهش های نوین در روانشناسی، علوم اجتماعی، علوم تربیتی و آموزشی18 اسفند 1402