ارتقای سلامت اجتماعی سالمندان همدانی با رویکرد فراغتمحور

چکیده مقاله

سالمندی پدیده ای است که می توان آن را مرحله ای از سیر طبیعی زندگی انسان انگاشت فرآیندی که برای همه افراد پیش می آید و از آن گریزی نیست؛ اما از دلایل ضرورت و اهمیت بررسی وضعیت سالمندان آن است که این افراد با توجه به رویدادهایی مانند پایان دوران اشتغال و بازنشستگی، احساس تنهایی و طرد شدگی و همچنین فشار ناشی از صنعتی شدن جوامع که به جدایی عاطفی و روانی افراد منجر می شود، در معرض خطرات فزاینده ای قرار دارند مسیری که الگوی فراغتی مناسب می تواند نه تنها مانع این شرایط شود بلکه ارتقای سلامت اجتماعی سالمند را نیز موجب گردد در این راستا، هدف در این پژوهش کیفی، بررسی الگوهای اوقات فراغت سالمندان به عنوان بستری برای احیای سلامت جسمی، روانی و اجتماعی است بدین منظور تعداد ۳۰ سالمند ساکن در شهر همدان مورد مصاحبه عمیق قرار گرفته اند تحلیل داده ها با بهره گیری از روش شناسی کیفی انجام شده و دو مقوله فراغت فعال و فراغت تحمیلی حاصل شد که نتایج نشان از بالا بودن میزان سبک الگویی فراغتی تحمیلی در بین سالمندان شهر همدان دارد، از سویی، مشخص گردید افرادی که الگوی فراغتی فعال را در پیش گرفته اند، سطح باالتری از سلامت اجتماعی را نسبت به سایرین تجربه می کنند، بدین سان نیاز است به منظور ارتقای سطح کیفیت زندگی و سلامت اجتماعی افراد سالمند در سیاستگذاری های فرهنگی، اجتماعی و شهری به ایجاد زمینه ها و زیرساخت هایی برای فراغت فعال سالمندان توجه و زمینه را در راستای توانمندسازی سالمندان، بهبود زمینه های اجتماعی و فرهنگی برای ارتقای هم بستگی اجتماعی و برنامه محور کردن فراغت در بین آنها برنامه های فراغت فعال را در پیش گرفت