بررسی طنز در دیوان حافظ

چکیده مقاله

یکی از ویژگی های ادبیات کشورهای ستم کشیده و استبداد دیده مخصوصاً ایران رواج طنز، هجو، هزل، شوخی و مسخرگی در میان آن هاست؛ زیرا مردمی که نمی توانند صریحاً انتقاد بکنند، از راه سخنان دوپلهو، غیر صریح و خنده ناک، و گاهی گزنده، انتقادهای خود را اظهار می کنند البته به این معنا نیست که در کشورهای آزاد و کم ستم کشیده هزل و طنز نیست بلکه طنزنویسان کسانی هستند که در ته دل خود آرمان گرا idealist هستند، بنابراین در کشورهای مذکور کسانی هستند که نظام موجود را درست و آرمانی ندانند و به وضع موجود در آن کشورها با ابزار خنده و نیش زبان و مسخرگی حمله ببرند اما این نوع از طنز هرگز با شوخی ها و هزلیات تند و زننده یی که ناشی از عدم تحمل استبداد و حماقت و جهل و جز آن است و در کشورهای استبدادی شرق بیشتر رواج دارد، پهلو نمی تواند بزند حلبی، 1364 در این تحقیق به بررسی طنز و انگیزه های اصلی به وجود آمدن طنز در دیوان یکی از بزرگترین شعرای شرق ایران زمین حافظ شیرازی پرداخته و فنون بلاغی و ویژگی هایی که طنز آن را برجسته تر می کند، پرداخته ام

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

زهرا رشادی نژاد

کارشناس ارشد زبان و ادبیات فارسی استاد و مدرس دانشگاه

�شادی نژاد، زهرا،1399،بررسی طنز در دیوان حافظ،ششمین کنفرانس بین المللی مطالعات زبان،ادبیات، فرهنگ و تاریخ

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات ششمین کنفرانس بین المللی مطالعات زبان،ادبیات، فرهنگ و تاریخ27 آبان 1399