چکیده مقاله
بی گمان توجه انسان به آسمان ، شب ، خورشید وماه از هزاران سال پیش آغاز شده است بخش بزرگی ازمتون نظم ونثر فارسی به انعکاس دانش نجوم پرداخته است ،در بسیاری از ادوار شاعران قصیده های خود رامحل نشان دادن آگاهی خود از علوم و نجوم دانسته اند ،و در موارد متعددی هم شاعران برای بیان احساسشاعرانه خود در مورد آسمان و زیبایی های آن به خلق هزاران تعبیر و توصیف و کنایه پرداخته اند از جمله یاین شاعران خواجوی کرمانی است که با الهام گرفتن از نام های ستارگان و صور فلکی ، اشعارش به خصوصقصیده هایش را جایگاه تجلی و نمود علوم نجومی کرده است هیچ یک از قصیده ها و مثنوی ها و قطعات او رانمی توان خالی از اصطلاحات نجومی یا کنایه و تشبیه در مورد آسمان ، خورشید و سیارات دید
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
مکی آبادی، معصومه،1403،بررسی اصطلاحات نجومی در دیوان خواجوی کرمانی،بیستمین کنفرانس بین المللی مطالعات زبان، ادبیات، فرهنگ و تاریخ
ارائهشده در
مجموعه مقالات بیستمین کنفرانس بین المللی مطالعات زبان، ادبیات، فرهنگ و تاریخ18 آبان 1403