آفرینش در باورمندی مزدیسنا (زرتشتی)

چکیده مقاله

مفهوم آفرینش در آیین مزدیسنا یکی از بنیادی ترین محورهای هستی شناختی و الاهیاتی است که ساختار کیهان، انسان و نبرد دائمی میان خیر و شر را تبیین می کند این مقاله با رویکردی تحلیلی–توصیفی و با اتکا بر منابع کهن و پژوهش های معتبر معاصر، به بررسی مراحل آفرینش در جهان مینوی و گیتیوی در آیین زرتشت می پردازد ساختار دوگانه اهورامزدا و اهریمن، نقش امشاسپندان در سازمان دهی هستی، و تبلور تدریجی عناصر آفرینش در شش مرحله یا گاهنبارها، از جمله محورهای این تحلیل است همچنین، مفهوم زمان بی آغاز، تقابل زروان گرایانه با سنت اوستایی، و بازتاب های نمادین آفرینش در هنر، اسطوره و گیاهان مقدس نیز مورد مطالعه قرار گرفته اند نتایج مقاله نشان می دهد که نظام آفرینش در مزدیسنا، برخلاف برداشت های تک لایه، واجد ساختاری پویا و چندسطحی است که در پیوند با مفاهیم نبرد نیکی و پلیدی، مسئولیت انسان در نظم هستی و رستگاری نهایی معنا می یابد تحلیل تطبیقی این ساختار با دیگر نظام های اسطوره ای نیز بیانگر ویژگی منحصربه فرد کیهان شناسی زرتشتی و نقش آن در هویت دینی ایرانیان باستان است

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

فرزاد خالقی

کارشناسی ارشد تاریخ

�القی، فرزاد،1404،آفرینش در باورمندی مزدیسنا (زرتشتی)،بیست و دومین کنفرانس بین المللی مطالعات زبان، ادبیات، فرهنگ و تاریخ،تهران

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات بیست و دومین کنفرانس بین المللی مطالعات زبان، ادبیات، فرهنگ و تاریخ24 مرداد 1404 · تهران