چکیده مقاله
شهر شیراز به عنوان یکی از کلان شهرهای ایران با نقش محوری در حوزه های فرهنگی، اقتصادی و اجتماعی، همواره در معرض انواع بحران های طبیعی مانند زلزله، سیل و خشکسالی و نیز بحران های انسانی همچون حوادث صنعتی و مخاطرات امنیتی قرار دارد زیرساخت های حیاتی از جمله شبکه آب، برق، حمل ونقل، ارتباطات و مراکز درمانی، به عنوان شریان های حیاتی شهر، نقشی کلیدی در تداوم عملکرد شهری و کاهش آسیب پذیری جامعه ایفا می کنند هدف این پژوهش، تحلیل میزان تاب آوری زیرساخت های حیاتی شیراز در برابر بحران های چندبعدی و ارزیابی ظرفیت پاسخ گویی و بازگشت پذیری آنها است روش تحقیق به صورت مطالعه موردی و مبتنی بر ترکیب داده های کتابخانه ای و میدانی شامل مصاحبه با کارشناسان مدیریت بحران و مدیران شهری انجام شده است نتایج تحقیق نشان می دهد که زیرساخت های حیاتی شیراز اگرچه از سطحی از ظرفیت تاب آوری برخوردارند، اما به دلیل ضعف در هماهنگی نهادی، فرسودگی بخشی از تجهیزات و کمبود برنامه های جامع پیشگیرانه، همچنان با آسیب پذیری های جدی مواجه اند این پژوهش با ارائه راهکارهایی در حوزه برنامه ریزی شهری، مدیریت ریسک و به کارگیری فناوری های نوین، می کوشد چارچوبی کاربردی برای ارتقای تاب آوری زیرساخت های حیاتی شیراز ارائه دهد
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
�مینی، امین،1404،تحلیل تاب آوری زیر ساخت های حیاتی شهر شیراز در مواجهه با بحران های طبیعی و انسانی،سومین کنفرانس بین المللی پژوهش های کاربردی در مهندسی عمران، معماری و شهرساز�
ارائهشده در
مجموعه مقالات سومین کنفرانس بین المللی پژوهش های کاربردی در مهندسی عمران، معماری و شهرسازی30 آبان 1404