سبک شناسی معماری قاجار

چکیده مقاله

معماری دوره قاجار ۱۱۷۴–۱۳۰۴ ه ش را می توان نقطه عطفی در تاریخ تحولات معماری ایران دانست؛ دوره ای که در آن، سنت های اصیل ایرانی با تاثیرات فزاینده ی غربی درآمیخت و سبکی منحصربه فرد و گذارگونه را پدید آورد هدف این پژوهش، بررسی ویژگی های سبک شناختی معماری قاجار با تمرکز بر فرم، فضا، تزئینات و ساختار کالبدی است یافته های پژوهش نشان می دهد که معماری قاجار ضمن حفظ ساختار درون گرای سنتی، تحت تاثیر ارتباطات فرهنگی و سیاسی با غرب دچار تحولات زیبایی شناختی و فضایی شد سازمان فضایی بناها همچنان بر محور حیاط مرکزی، تقارن و سلسله مراتب عملکردی استوار است، اما عناصر جدیدی مانند تالارهای آینه کاری، پلکان های دوطرفه، ایوان های مرتفع و پنجره های قوس دار به الگوی فضایی اضافه گردید از منظر تزئینی نیز، گسترش کاشی کاری های هفت رنگ، گچ بری های برجسته، نقاشی های فرنگی و آینه کاری گسترده، چهره ای تازه به معماری ایرانی بخشید استفاده از مصالح جدید مانند شیشه و آهن فرفورژه، نشانگر آغاز دگرگونی در فناوری ساخت و ورود مفاهیم مدرن به معماری بود در مجموع، معماری قاجار بازتابی از تعامل میان سنت و تجدد است؛ تلاشی آگاهانه برای حفظ هویت ایرانی در عصر تغییرات اجتماعی و فرهنگی، که زمینه ساز شکل گیری معماری معاصر ایران گردید

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

محمد رضا عاشقی

دانشجوی کارشناسی ارشد مهندسی معماری، دانشگاه آزاد اسلامی واحد رودهن

�اشقی، محمد رضا،1404،سبک شناسی معماری قاجار،سومین کنفرانس بین المللی پژوهش های کاربردی در مهندسی عمران، معماری و شهرساز�

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات سومین کنفرانس بین المللی پژوهش های کاربردی در مهندسی عمران، معماری و شهرسازی30 آبان 1404