اثربخشی آموزش سلامت معنوی بر سازگاری، خودکارآمدی و استرس ادراک شده فرزندان شاهد

چکیده مقاله

هدف پژوهش حاضر تعیین اثربخشی آموزش سلامت معنوی بر سازگاری، استرس ادراک شده و خودکارآمدی فرزندان شاهد بود طرح پژوهش حاضر آزمایشی با پیش آزمون پس آزمون همراه با گروه گواه و با استفاده از جایگزینی تصادفی آزمودنی های در گروه های آزمایشی و گواه است جامعه آماری تمامی فرزندان دختر شاهد شهرستان گلپایگان بود که در تابستان سال ۱۴۰۲ در بنیاد شهید این شهرستان نام آن ها موجود بود که از این جامعه تعداد ۵۰ فرزند دختر با روش نمونه گیری هدفمند انتخاب شدند و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و گواه هر گروه ۲۵ نفر گمارش شدند ابزار مورد استفاده در این پژوهش شامل پرسشنامه سازگاری بل ۱۹۶۱ ، مقیاس استرس ادراک شده ۱۹۸۳ و پرسشنامه خودکارآمدی عمومی ۱۹۸۳ می باشد گروه آزمایشی به مدت ۷ جلسه آموزشی که براساس پروتکل درمان چندبعدی معنوی جان بزرگی و همکاران ۱۳۹۹ طراحی شده بود، مورد آموزش قرار گرفتند گروه گواه هیچ گونه آموزشی دریافت نکرد جهت تجزیه و تحلیل داده های جمع آوری شده از نرم افزار SPSS نسخه ۲۴ استفاده شد نتایج تحلیل کوواریانس نشان داد که نمرات سازگاری، استرس ادراک شده و خودکارآمدی فرزندان شاهد به طور معنی داری با گروه گواه تفاوت دارد و بهبود یافته بودند بنابراین، طراحی و اجرای چنین برنامه هایی به صورت گسترده و براساس نیازهای روانشناختی فرزندان شاهد پیشنهاد می گردد

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

راحله اکرمی

کارشناس ارشد روانشناسی تربیتی دانشگاه آزاد اسلامی واحد اراک

سیده فهیمه علوی

کارشناس ارشد علوم کتابداری و اطلاع رسانی دانشگاه الزهرا

�کرمی، راحله و علوی، سیده فهیمه،1404،اثربخشی آموزش سلامت معنوی بر سازگاری، خودکارآمدی و استرس ادراک شده فرزندان شاهد،دومین کنفرانس بین المللی روانشناسی، علوم اجتماعی، علوم تربیتی و فلسفه،بابل

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات دومین کنفرانس بین المللی روانشناسی، علوم اجتماعی، علوم تربیتی و فلسفه30 آبان 1404 · بابل