اثربخشی آموزش مشغولیت تحصیلی بر خود کارآمدی تحصیلی در دانش آموزان مقطع ابتدایی شهر اصفهان

چکیده مقاله

هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی آموزش مشغولیت تحصیلی بر خود کارآمدی تحصیلی در دانش آموزان مقطع ابتدایی بود جامعه آماری این پژوهش تمام دانش آموزان مقطع ابتدایی شهر اصفهان که در سال تحصیلی ۱۴۰۳ ۱۴۰۴ مشغول به تحصیل بودند که به صورت در دسترس و ارائه فراخوان تعداد ۳۰ نفر از آنان انتخاب شدند و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل قرار گرفتند طرح پژوهش حاضر نیمه آزمایشی به صورت پیش آزمون پس آزمون با گروه کنترل بود؛ بدین صورت که گروه آزمایش طی ۸ جلسه تحت آموزش مشغولیت تحصیلی قرار گرفت در حالی که گروه کنترل در این مدت آموزشی دریافت نکرد، سپس پس آزمون اجرا شد ابزارهای پژوهش شامل پکیج آموزش مشغولیت تحصیلی، پرسشنامه خودکارآمدی تحصیلی جینکز و مورگان ۱۹۹۹ بود داده ها در دو سطح توصیفی و استنباطی با استفاده از نرم افزار SPSS ۲۰ تحلیل شدند در سطح استنباطی از تحلیل کوواریانس تک متغیری استفاده شد نتایج این پژوهش نشان داد که در مرحله پس آزمون بین میانگین نمره خودکارآمدی تحصیلی در افراد دو گروه تفاوت معناداری وجود دارد ۰/۰۰۰۱= p بنابراین نتیجه گیری می شود با آموزش مشغولیت تحصیلی می توان خودکارآمدی تحصیلی دانش آموزان را بهبود بخشید

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

زهرا عباسیان

دانشجوی کارشناسی ارشد رشته روانشناسی تربیتی دانشگاه پیام نور مرکز مبارکه

�باسیان، زهرا،1404،اثربخشی آموزش مشغولیت تحصیلی بر خود کارآمدی تحصیلی در دانش آموزان مقطع ابتدایی شهر اصفهان،دومین کنفرانس بین المللی روانشناسی، علوم اجتماعی، علوم تربیتی و فلسفه،بابل

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات دومین کنفرانس بین المللی روانشناسی، علوم اجتماعی، علوم تربیتی و فلسفه30 آبان 1404 · بابل