چکیده مقاله
یکی از مهمترین گروه افراد دارای معلولیت افراد نابینا است نابینایی همواره یکی از مسائل مهم، سلامتی اقتصادی و اجتماعی در کشورهای توسعه یافته و در حال توسعه بوده است؛ بنابراین هدف از مطالعه حاضر تعیین اثربخشی طرحواره درمانی گروهی بر اجتناب شناختی نابینایان اصفهان بود پژوهش حاضر یک مطالعه نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون پس آزمون با مرحله پیگیری یک ماهه بود جامعه آماری این پژوهش شامل تمام افراد نابینای مرکز فاطمه زهرا شهر اصفهان در سال ۱۴۰۲ ۱۴۰۳ بودند نمونه این پژوهش به صورت در دسترس با حجم ۳۰ نفر انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل جایگزین شدند مداخله طرحواره درمانی در ۱۰ جلسه ۹۰ دقیقه ای برای گروه آزمایش اجرا شد از پرسشنامه های اجتناب شناختی سکستون و دوگاس ۲۰۰۸ در سه مرحله پیش آزمون، پس آزمون و پیگیری استفاده شد داده های به دست آمده از طریق نرم افزار spss نسخه ۲۶ مورد ارزیابی قرار گرفت از آزمون تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر جهت تجزیه و تحلیل داده ها استفاده شد یافته های حاصل از این پژوهش نشان داد که طرحواره درمانی گروهی بر کاهش اجتناب شناختی و ابعاد آن واپس زنی افکار نگران کننده، جانشینی افکار مثبت به جای افکار نگران کننده، استفاده از حواس پرتی برای قطع روند نگرانی، اجتناب از موقعیت ها و فعالیت های فعال ساز افکار نگران کننده و تغییر تصاویر ذهنی به افکار کلامی تاثیر معنی داری داشته و اثرات این درمان در مرحله پیگیری نیز باقی ماند ۰ ۰۵>P در نتیجه طرحواره درمانی می تواند با اصلاح باورهای ناسازگار و الگوهای رفتاری منفی به کاهش اجتناب شناختی کمک کند
کلیدواژهها
نویسندگان
شهره رضائی اصل
دانشجوی کارشناس ارشد روانشناسی بالینی گروه روانشناسی واحد نجف آباد دانشگاه آزاد اسلامی، نجف آباد، ایران
پریناز سادات سجادیان
استادیار، گروه روانشناسی واحد نجف آباد دانشگاه آزاد اسلامی، نجف آباد، ایران
شیوه ارجاع
�ضائی اصل، شهره و سجادیان، پریناز سادات،1404،اثربخشی طرحواره درمانی گروهی بر اجتناب شناختی نابینایان شهر اصفهان،دومین کنفرانس بین المللی روانشناسی، علوم اجتماعی، علوم تربیتی و فلسفه،بابل
ارائهشده در
مجموعه مقالات دومین کنفرانس بین المللی روانشناسی، علوم اجتماعی، علوم تربیتی و فلسفه30 آبان 1404 · بابل