اثربخشی واقعیت درمانی بر خودکارآمدی شغلی و توانمندسازی روانشناختی پرستاران زن شهر مشهد

چکیده مقاله

پرستاران زن به عنوان ستون اصلی نظام سلامت تحت تاثیر فشارهای شدید کاری، کمبود منابع، تعارض کار خانواده و بحران هایی چون همه گیری کووید ۱۹ با کاهش خودکارآمدی شغلی، افت توانمندسازی روان شناختی و افزایش فرسودگی شغلی مواجه می شوند این مشکلات در کلان شهر مشهد به دلیل تراکم بالای بیماران و زائران تشدید می گردد با توجه به ضرورت ارائه مداخلات روان شناختی عملی و سازگار با زمینه بومی، پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی واقعیت درمانی گروهی بر خودکارآمدی شغلی، توانمندسازی روان شناختی و فرسودگی شغلی پرستاران زن شهر مشهد انجام شد روش پژوهش از نوع نیمه تجربی با طرح پیش آزمون پس آزمون و گروه کنترل بود نمونه متشکل از ۶۰ پرستار زن ۳۰ نفر گروه مداخله، ۳۰ نفر گروه کنترل از چهار بیمارستان دولتی و خصوصی مشهد به روش تصادفی خوشه ای چند مرحله ای انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه تخصیص داده شدند ابزارها شامل پرسشنامه خودکارآمدی شغلی ریگز و نایت ۱۹۹۴ ، توانمندسازی روان شناختی اسپریتزر ۱۹۹۵ و فرسودگی شغلی مسلش ۱۹۸۱ بود که روایی و پایایی آن ها در مطالعات ایرانی تایید شده است گروه مداخله در هشت جلسه ۹۰ دقیقه ای واقعیت درمانی، مبتنی بر مدل WDEP خواسته ها، اقدامات، ارزیابی و برنامه ریزی با روش های تعاملی، بحث گروهی و تکالیف عملی آموزش دید؛ گروه کنترل هیچ مداخله ای دریافت نکرد برای تحلیل داده ها از آزمون های t مستقل و زوجی و تحلیل کوواریانس ANCOVA استفاده شد و سطح معناداری ۰ ۰۵ در نظر گرفته شد نتایج نشان داد که پس از مداخله، خودکارآمدی شغلی گروه مداخله به طور معناداری افزایش یافت میانگین ۷۸ ۶، d=۰ ۷۶، p

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

زهرا طاهری نژاد

کارشناسی ارشد مشاوره شغلی دانشگاه آزاد اسلامی واحد الهیه مشهد، ایران

مریم صادقی

عضو هیئت علمی دانشگاه آزاد اسلامی واحد مشهد، مشهد، ایران

�اهری نژاد، زهرا و صادقی، مریم،1404،اثربخشی واقعیت درمانی بر خودکارآمدی شغلی و توانمندسازی روانشناختی پرستاران زن شهر مشهد،دومین کنفرانس بین المللی روانشناسی، علوم اجتماعی، علوم تربیتی و فلسفه،بابل

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات دومین کنفرانس بین المللی روانشناسی، علوم اجتماعی، علوم تربیتی و فلسفه30 آبان 1404 · بابل