چکیده مقاله
هدف این پژوهش بررسی ارتباط احساس تنهایی عاطفی و اجتماعی و بدرفتاری روانشناختی دوران کودکی در دانشجویان دانشگاه بوعلی سینا همدان بود مطالعه حاضر یک تحقیق بنیادی توصیفی از نوع همبستگی است ۳۷۳ دانشجو ۱۳۱ مرد، ۲۴۲ زن به شیوه نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای از میان دانشجویان دانشگاه بوعلی سینا همدان انتخاب شدند ابزار پژوهش شامل پرسشنامه های تنهایی عاطفی و اجتماعی دی توماسو برانن و بست ۲۰۰۴ و بدرفتاری روانشناختی کواتس و مسمن مور ۲۰۱۴ بود برای تجزیه و تحلیل داده ها از آمار توصیفی شامل میانگین، انحراف معیار و از آمار استنباطی نظیر رگرسیون چندگانه در نرم افزار SPSS استفاده شد نتایج نشان دادند بین احساس تنهایی با بدرفتاری روانشناختی دوران کودکی رابطه معناداری وجود دارد متغیرهای منزوی سازی، طرد کردن، ترساندن، پرتوقع، انعطاف ناپذیری و پاسخگویی هیجانی به ترتیب قوی ترین پیش بینی کننده های احساس تنهایی بودند ۰/۰۰۱ >P بدین گونه هرچه منزوی سازی، طرد کردن، ترساندن، پرتوقع، انعطاف ناپذیری و پاسخگویی هیجانی بالاتر باشد احتمال احساس تنهایی بیشتر است نتایج پژوهش بر اهمیت بالینی پرداختن به احساس تنهایی در بزرگسالان با سابقه بدرفتاری روانشناختی دوران کودکی تاکید می کند
کلیدواژهها
نویسندگان
یونس رجائی
کارشناسی ارشد روانشناسی عمومی دانشگاه بوعلی سینا همدان ایران
شهریار یار محمدی
استاد گروه روانشناسی دانشگاه بوعلی سینا همدان ایران
شیوه ارجاع
�جائی، یونس و یار محمدی، شهریار،1404،ارتباط احساس تنهایی عاطفی و اجتماعی و بدرفتاری روانشناختی دوران کودکی،دومین کنفرانس بین المللی روانشناسی، علوم اجتماعی، علوم تربیتی و فلسفه،بابل
ارائهشده در
مجموعه مقالات دومین کنفرانس بین المللی روانشناسی، علوم اجتماعی، علوم تربیتی و فلسفه30 آبان 1404 · بابل