چکیده مقاله
تحولات اخیر در حوزه مهندسی سازه نشاندهنده گذار از روش های سنتی طراحی به سمت رویکردهای نوین مبتنی بر سازههای تطبیق پذیر و بیونیک است در این میان، سازههای تاشونده و معماری بیونیک بهعنوان دو رویکرد کلیدی در افزایش کارایی سازه ها، کاهش وزن و بهینه سازی مصرف انرژی مطرح شدهاند سازه های تاشونده با تکیه بر اصول سینماتیک مکانیزمهای چندمفصلی و بهره گیری از مواد هوشمند، امکان تغییر پیکربندی و عملکرد بهینه را در شرایط مختلف محیطی فراهم می آورند از سوی دیگر، معماری بیونیک با بررسی سیستمهای طبیعی و استخراج اصول مکانیکی و سازه ای آنها، به توسعه ساختارهایی با عملکرد تطبیقی، استحکام بالا و کارایی بهینه منجر شده است هدف این پژوهش، بررسی پارادایمهای نوین در طراحی سازه ها از منظر سیستمهای تاشونده و بیونیک، تحلیل مکانیزمهای حاکم بر رفتار آنها و مقایسه عملکردی این دو رویکرد در مهندسی سازه است این پژوهش به روش کتابخانه ای و مروری انجام شده و با تحلیل مقالات و مطالعات اخیر، به بررسی مدل های ریاضی، روشهای عددی و فناوریهای نوین به کاررفته در این سیستم ها پرداخته است یافته های این پژوهش نشان می دهد که سازههای تاشونده به دلیل قابلیت تغییر شکل های کنترل شده و مکانیزم های سینماتیکی خاص، در حوزه هایی نظیر پل های جمع شونده، سقف های متحرک و فضاپیماها کاربرد گسترده ای یافته اند در مقابل، معماری بیونیک با ارائه ساختارهایی الهام گرفته از سیستم های زیستی، به ایجاد سازههایی سبک، مقاوم و دارای خودتنظیمی منجر شده است در نهایت، تحلیل ها نشان می دهد که ترکیب این دو رویکرد، امکان دستیابی به سازههایی با عملکرد بهینه، سازگاری محیطی و افزایش طول عمر عملکردی را فراهم می کند این یافته ها بر اهمیت طراحی فرایندمحور در مهندسی سازه تاکید داشته و نقش فناوریهای دیجیتال، هوش مصنوعی و مدلسازی محاسباتی را در توسعه این سیستم ها برجسته می سازد
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
مدرسی رفعت، افسانه و ماجدیان، پارمیس و سیاهی، فرزین،1403،پارادایمهای نوین در طراحی سازه: از سازه های تاشونده تا معماری بیونیک،یازدهمین کنفرانس بین المللی ایده های راهبردی در معماری، عمران و شهرسازی ایران،مشهد
ارائهشده در
مجموعه مقالات یازدهمین کنفرانس بین المللی ایده های راهبردی در معماری، عمران و شهرسازی ایران12 اسفند 1403 · مشهد