نقش محیطهای آموزشی دوستدار کودک و عناصرآن بر رشد شخصیتی و اجتماعی فراگیران مقطع ابتدایی

چکیده مقاله

محیط آموزشی دوستدار کودک، یک محیط فیزیکی و اجتماعی است که شرایط مناسبی را برای یادگیری، رشد و توسعه دانش آموزان پایهابتدایی فراهم میکند این محیط شامل عوامل مهمی نظیر: سازماندهی مناسب، مواد آموزشی بکارگیری شده، روابط اجتماعی مثبت،فعالیتهای بازیهای آموزشی، و توجه به نیازهای شخصیتی هر کودک میباشد با توجه به تحقیقات علمی، محیط آموزشی دوستدارکودک میتواند تاثیر قابل ملاحظه ای بر توسعه ی دانش آموزان پایه ابتدایی داشته باشد این محیط، بر توسعه شناختی فراگیران تاثیرمثبتی دارد با فراهم کردن فضای آموزشی مناسب و استفاده از مواد آموزشی جذاب و مناسب، فراگیران قادر خواهند بود تجربیات جدید رابه دست بیاورند و مهارتهای تفکری و مسلط به مفاهیم را پیشرفت بخشند در این پژوهش کیفی با بهره گیری از منابع و مطالب مستندموجود و روش کتابخانه ای برای تحقق هدف پژوهش تلاش شده است نتایج حاصل نشان میدهد که محیط آموزشی دوستدار کودک بهطور کلی میتواند تاثیرات قابل توجهی روی رشد شخصیتی و اجتماعی کودکان داشته باشد با انتقال ارزشها، احترام به حقوق دیگران،پذیرش تفاوتها و تشویق به خلاقیت ، این محیط میتواند به رشد و توسعه شخصیتی سالم فراگیران کمک کند

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

Negar Arshadi

دانشجوی کارشناسی پیوسته رشته آموزش ابتدایی دانشگاه فرهنگیان مرکز شهید رجایی اصفهان

امیرمحمد قربانی مزرعه

دانشجوی کارشناسی پیوسته رشته راهنمایی و مشاوره دانشگاه فرهنگیان مرکز شهید آیت نجف آباد اصفهان

�رشدی، نگار و قربانی مزرعه، امیرمحمد،1402،نقش محیطهای آموزشی دوستدار کودک و عناصرآن بر رشد شخصیتی و اجتماعی فراگیران مقطع ابتدایی،دومین کنفرانس بین المللی و پنجمین کنفرانس ملی مدیریت، روان شناسی و علوم رفتاری،تهران

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات دومین کنفرانس بین المللی و پنجمین کنفرانس ملی مدیریت، روان شناسی و علوم رفتاری31 مرداد 1402 · تهران