چکیده مقاله
مدیریت شهری به عنوان یکی از مولفه های اصلی توسعه پایدار شهری، نقش مهم و کلیدی در بهبود شاخص های اجتماعی و کاهش نابرابری های اجتماعی در مناطق کم برخوردار ایفا می کند هدف این پژوهش، بررسی و تبیین نقش مدیریت شهری در بهبود ارتقای شاخص های اجتماعی و کاهش نابرابری و خطرپذیری اجتماعی در مناطق کم برخوردار است این مطالعه از نظر هدف کاربردی و از حیث روش شناسی، کیفی و مبتنی بر تحلیل مضمون و مبتنی بر رویکرد پدیدارشناسی تفسیری است داده های تحقیق از طریق مصاحبه های نیمه ساختاریافته با مدیران شهری، کارشناسان حوزه خدمات شهری و ساکنان مناطق کم برخوردار گردآوری و با رویکرد استقرایی تحلیل شدند و با بهره گیری از تحلیل مضمون Thematic Analysis مورد بررسی قرار گرفت یافته ها نشان می دهد که مدیریت شهری مشارکتی و پاسخگو و کارآمد از طریق تقویت سرمایه اجتماعی، ارتقا حس تعلق مکانی و افزایش اعتماد عمومی میان شهروندان و نهادهای محلی، و گسترش مشارکت اجتماعی می تواند در کاهش نابرابری و خطرپذیری اجتماعی نقش موثری ایفا کند در مقابل، تمرکزگرایی، ضعف در شفافیت تصمیم گیری و محدودیت تعامل وکمبود ارتباط دو سویه و تعامل با جامعه محلی از موانع اصلی تحقق عدالت اجتماعی محسوب می شوند بر اساس نتایج، توجه به حکمرانی شهری مشارکتی و تقویت ارتباط میان نهادهای مدیریت شهری و شهروندان، می تواند زمینه ساز افزایش تاب آوری و پایداری اجتماعی در مناطق کم برخوردار باشد در پایان، راهکارهایی در زمینه تقویت حکمرانی شهری مشارکتی و افزایش تاب آوری اجتماعی ارائه شده است
کلیدواژهها
نویسندگان
هادی صفائی
کارشناسی ارشد مدیریت بازرگانی – مدیریت استراتژیک
نسرین پریزاد
کارشناسی ارشد معماری
افروز حدیدی
کارشناسی دبیری زبان انگلیسی
نوید اشرفی خوزانی
کارشناسی تکنولوژی نرم افزار کامپیوتر
اصغر نصیری
کارشناسی حقوق قضائی – حقوق ثبتی
شیوه ارجاع
�فائی، هادی و پریزاد، نسرین و حدیدی، افروز و اشرفی خوزانی، نوید و نصیری، اصغر،1404،نقش مدیریت شهری در بهبود شاخص های اجتماعی و کاهش نابرابری و خطرپذیری مناطق کم برخوردار،سومین کنفرانس بین المللی پژوهش های کاربردی در مهندسی عمران، معماری و شهرساز�
ارائهشده در
مجموعه مقالات سومین کنفرانس بین المللی پژوهش های کاربردی در مهندسی عمران، معماری و شهرسازی30 آبان 1404