چکیده مقاله
با توجه به ازدیاد روز افزون حوادث مختلف بخصوص جنگ، تصادفات رانندگی، سوختگی ها، خفگی به دلایل مختلف، برق گرفتگی، سقوط از ارتفاعات، گزش حیوانات و حشرات، مسمومیت های مختلف و غیره، اصولی ترین کار کسب آمادگی به منظور مقابله با حوادث و سوانح و بکارگیری آن جهت حفظ سلامتی و نجات جان خود و اطرافیان در لحظات اولیه وقوع یک حادثه است با پیشرفت تمدن و تکنیک، ابرقدرت های سلطه طلب با ساخت انواع و اقسام وسایل جنگی و بمب های آتش زا و مخرب همواره زندگی و حیات مردم مستضعف جهان را تهدید می نمایند تا جایی که امروزه حتی مردم آزاده و صلح دوست و آنان که شاید هیچگونه رابطه ای با جنگ و میدان جنگ ندارند از مصائب و گرفتاری های آن در امان نیستند بنابراین آموختن کمک های نخستین علاوه بر آنکه اطلاعاتی درباره نجات جان حادثه دیدگان می دهد، بلکه امدادگران را از انجام اعمالی که موجب وخیم تر شدن حال بیمار یا مصدوم می گردد، بر حذر می دارد و با فراگرفتن این فن، انسان می تواند در موقع لزوم حیات و سلامت خود و عزیزانش را نیز حفظ نموده و جان آنان را از آسیب ها و حوادث نجات دهد و در نتیجه آموزش کمک های اولیه افراد ضروری به نظر می رسد اگر این آموزش ها برای خداوند بوده باشد و در جهت خدمت صادقانه به این آسیب دیدگان انجام پذیرد عبادتی بزرگ است
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
�ریفات، حافظ و شریفی، فاطمه و شریفات، الهه،1404،امدادرسانی و کمک های اولیه،دومین کنفرانس بین المللی روانشناسی، علوم اجتماعی، علوم تربیتی و فلسفه،بابل
ارائهشده در
مجموعه مقالات دومین کنفرانس بین المللی روانشناسی، علوم اجتماعی، علوم تربیتی و فلسفه30 آبان 1404 · بابل