چکیده مقاله
پژوهش حاضر با هدف بررسی میزان اثربخشی آموزش گروهی تحلیل رفتار متقابل Transactional Analysis در ارتقای خودکارآمدی و بهبود مهارتهای ارتباطی زنان در حال طلاق و زنان مطلقه شهر اصفهان انجام شده است تحلیل رفتار متقابل به عنوان یک رویکرد روان شناختی بر خودآگاهی، تمایز یافتگی، خودمختاری و توانمندی در ایجاد و حفظ روابط صمیمانه تاکید دارد این رویکرد می تواند به ارتقای کیفیت زندگی افراد، افزایش توانایی های ارتباطی و بهبود وضعیت روانی آنها در شرایط بحرانی نظیر طلاق کمک کند روش تحقیق این مطالعه از نوع شبه آزمایشی با طرح پیش آزمون پس آزمون همراه با گروه کنترل بوده است جامعه آماری شامل زنان مطلقه و در حال طلاق شهر اصفهان بود که از میان آنها نمونه ای متشکل از ۳۰ نفر به شیوه ی تصادفی انتخاب و در دو گروه آزمایش ۱۵ نفر و کنترل ۱۵ نفر گمارده شدند گروه آزمایش در یک برنامه ی آموزشی تحلیل رفتار متقابل که شامل ۸ جلسه ی آموزشی بود، شرکت کرد، در حالی که گروه کنترل هیچ گونه مداخله ای دریافت نکرد ابزارهای مورد استفاده در این پژوهش شامل پرسشنامه های استاندارد خودکارآمدی و مهارت های ارتباطی بودند که در دو مرحله پیش آزمون و پس آزمون مورد استفاده قرار گرفتند داده های گردآوری شده با استفاده از روش های آماری توصیفی و تحلیل کوواریانس ANCOVA مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند نتایج به دست آمده نشان داد که آموزش تحلیل رفتار متقابل به طور معناداری منجر به افزایش سطح خودکارآمدی و بهبود مهارت های ارتباطی در گروه آزمایش شده است این یافته ها حاکی از آن است که به کارگیری این شیوه ی آموزشی می تواند به عنوان یک مداخله ی روان شناختی موثر در بهبود کیفیت زندگی زنان در حال طلاق و مطلقه مدنظر قرار گیرد با توجه به نتایج، تحقیق پیشنهاد می شود که این رویکرد در برنامه های مشاوره ای و روان شناختی مرتبط با زنان آسیب دیده از طلاق مورد استفاده قرار گیرد
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
نصر اصفهانی، فاطمه،1404،بررسی اثربخشی آموزش گروهی تحلیل رفتار متقابل بر خودکارآمدی و مهارتهای ارتباطی زنان مطلقه و در حال طلاق،دومین کنفرانس بین المللی روانشناسی، علوم اجتماعی، علوم تربیتی و فلسفه،بابل
ارائهشده در
مجموعه مقالات دومین کنفرانس بین المللی روانشناسی، علوم اجتماعی، علوم تربیتی و فلسفه30 آبان 1404 · بابل