بررسی تاثیر خودشفقت ورزی بر پیشگیری از فرسودگی شغلی در حرفه های کمک رسان

چکیده مقاله

فرسودگی شغلی یکی از چالشهای اساسی در حرفه های کمک رسان نظیر روان درمانی، پرستاری، مشاوره و مددکاری اجتماعی است که در نتیجه استرس های مزمن شغلی و تعامل مستمر با رنج های انسانی ایجاد می شود این پدیده با پیامدهایی چون خستگی هیجانی، مسخ شخصیت و کاهش احساس اثربخشی همراه است و اثرات منفی گسترده ای در سطوح فردی، سازمانی و اجتماعی برجای می گذارد در سال های اخیر مفهوم خود شفقت ورزی به عنوان یک سازه روانشناختی محافظتی مورد توجه پژوهشگران قرار گرفته است؛ خود شفقت ورزی به معنای برخورد مهربانانه با خود در مواجهه با شکست، استرس یا ناکامی است و می تواند با کاهش نشخوار فکری، افزایش تاب آوری و بهبود روابط میان فردی نقش مهمی در پیشگیری از فرسودگی ایفا کند پژوهش حاضر یک مرور نظام مند از مطالعات تجربی و مروری منتشر شده درباره رابطه بین خود شفقت ورزی و فرسودگی شغلی در حرفه های کمک رسان است یافته ها نشان می دهند که سطوح بالاتر خود شفقت ورزی با کاهش معنادار در مولفه های اصلی فرسودگی شغلی، به ویژه خستگی هیجانی، ارتباط دارد همچنین مداخلات آموزشی مبتنی بر خود شفقت ورزی نظیر برنامه های ذهن آگاهی و درمان های شناختی رفتاری متمرکز بر شفقت در ارتقای سلامت روان کارکنان و کاهش نشانه های فرسودگی موثر بوده اند با این حال خلاهایی همچون کم توجهی به تفاوت های فرهنگی، نبود مداخلات ساختاریافته بلندمدت و تمرکز محدود بر برخی گروه های شغلی خاص نشان می دهد که تحقیقات بیشتری در این زمینه ضروری است نتایج این مرور نظام مند می تواند مبنایی برای طراحی مداخلات هدفمندتر و سیاست گذاری های موثر جهت ارتقای سلامت روان در محیط های حرفه ای کمک رسان فراهم آورد

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

عباس حصیری ریزی

کارشناسی ارشد روان شناسی عمومی دانشکده علوم تربیتی دانشگاه آزاد اسلامی خوراسگان، اصفهان

�صیری ریزی، عباس،1404،بررسی تاثیر خودشفقت ورزی بر پیشگیری از فرسودگی شغلی در حرفه های کمک رسان،دومین کنفرانس بین المللی روانشناسی، علوم اجتماعی، علوم تربیتی و فلسفه،بابل

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات دومین کنفرانس بین المللی روانشناسی، علوم اجتماعی، علوم تربیتی و فلسفه30 آبان 1404 · بابل