مداخلات روان شناختی و روان پزشکی در پیشگیری از خودکشی

چکیده مقاله

زمینه و هدف: خودکشی به عنوان یک معضل پیچیده بهداشت عمومی در سطح جهانی مطرح است و در ایران نیز با وجود نرخ پایین تر نسبت به میانگین جهانی روندی نگران کننده به ویژه در جمعیت جوان دارد این مرور سیستماتیک با هدف بررسی اثر بخشی مداخلات روانشناختی و روانپزشکی در پیشگیری از خودکشی در ایران انجام شد روش بررسی: در این مطالعه مرور سیستماتیک با استفاده از راهبرد PRISMA، پایگاه های اطلاعاتی داخلی و بین المللی شامل SID, Magiran, IranDoc, PubMed, Scopus, Web of Science و Google Scholar با کلیدواژه های مرتبط از ابتدای سال ۱۳۸۰ تا پایان سال ۱۴۰۲ جستجو شدند معیارهای ورود شامل مطالعات مداخله ای روی جمعیت ایرانی با تمرکز بر پیشگیری از خودکشی بود یافته ها: از بین ۱۲۵۶ مطالعه شناسایی شده ۴۵ مطالعه واجد شرایط وارد پژوهش شدند یافته ها نشان داد که مداخلات روانشناختی به ویژه درمان شناختی رفتاری ۷۲% ، مطالعات درمان مبتنی بر ذهن آگاهی ۶۵% و آموزش مهارت های زندگی ۵۸% به طور معناداری منجر به کاهش افکار خودکشی و افزایش تاب آوری می شوند در میان مداخلات روانپزشکی، الکتروشوک درمانی ECT در ۸۷% موارد و داروهای ضدافسردگی در ۶۳% موارد اثر بخشی معناداری نشان دادند مداخلات تلفیقی ترکیب روان درمانی و دارودرمانی در ۹۱% مطالعات برتر از مداخلات منفرد بودند نتیجه گیری: بر اساس یافته های این مرور سیستماتیک مداخلات روان شناختی به ویژه درمان شناختی رفتاری و مداخلات تلفیقی بیشترین اثر بخشی را در پیشگیری از خودکشی در جمعیت ایرانی داشته اند این نتایج می تواند مبنای علمی برای طراحی برنامه های پیشگیری از خودکشی و سیاست گذاری در نظام سلامت ایران باشد

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

افسانه اسماعیلی

�سماعیلی، افسانه،1404،مداخلات روان شناختی و روان پزشکی در پیشگیری از خودکشی،دومین کنفرانس بین المللی روانشناسی، علوم اجتماعی، علوم تربیتی و فلسفه،بابل

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات دومین کنفرانس بین المللی روانشناسی، علوم اجتماعی، علوم تربیتی و فلسفه30 آبان 1404 · بابل