چکیده مقاله
فیلسوفان اسلامی انسان را همواره به مثابه موجودی دارای ظرفیتهای بسیار که امکان بروز و ظهور دارد مورد بررسی قرار داده اند از منظر آنها انسان دارای یک کمال نوعی است که از آن به کمال اولی یاد می شود کمال، نوعی دلالت بر ظرفیت و قوه استکمال نفس انسان دارد و کمال دیگری در جهت فعلیت رساندن آن قوا در نفس و عهده دار رسیدن وی به کمال ثانوی و سعادت است بوعلی سینا به عنوان یکی از مهمترین فیلسوفان تاریخ اندیشه که از وی به شیخ الرئیس فلسفه یاد می شود همین اساس را در اندیشه خود پی گرفته است و به همین منظور نیز از تعلیم و تربیت به عنوان دو ثمره ی عقل نظری و عقل عملی، بحث می کند در واقع می توان نظریه ابن سینا در این باب را به نوعی همراهی عقل نظری و عقل عملی در رشد و تعالی و سعادت انسان در نظر گرفت از دیدگاه وی می توان تعلیم را همان رشد عقل نظری و در دایره آن و تربیت را در کارآمدی عقل عملی جست وجو نمود از این منظر فرهنگ به عنوان برسازنده این دو امر در حیات اجتماعی انسان از اهمیت بالایی برخوردار است وی اگرچه درباره فرهنگ به طور مستقل سخنی بیان نکرده اما آنچه وی در باب عقل عملی و تقسیمات آن بیان می کند و آنچه در باب اخلاق اظهار داشته است موید این موضوع است که فرهنگ نقشی کلیدی در اندیشه وی داشته و منشاء قوام بخش در توسعه و رشد زمینه های اعتلای امر تعلیم و تربیت است بنابراین این مقاله با هدف تبیین ماهیت فرهنگ و نقش آن در تعلیم و تربیت از طریق واکاوی عناصر عقلانی، اخلاقی و اجتماعی انسان با روش کیفی از نوع تحلیلی اسنادی صورت گرفته است
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
�حمدزاده، محدثه،1404،تاثیر فرهنگ اجتماعی بر تعلیم و تربیت در دیدگاه ابن سینا،دومین کنفرانس بین المللی روانشناسی، علوم اجتماعی، علوم تربیتی و فلسفه،بابل
ارائهشده در
مجموعه مقالات دومین کنفرانس بین المللی روانشناسی، علوم اجتماعی، علوم تربیتی و فلسفه30 آبان 1404 · بابل