خودشکوفایی و معنای زندگی پرستاران در زمان رخداد حوادث بحرانی

چکیده مقاله

خودشکوفایی میل به بهتر شدن نسبت به آن چه که یک فرد هست و آن چیزی که یک فرد ظرفیت شدن آن را دارد می باشد از آن جا که خودشکوفایی یکی از مولفه های سلامت روان است و جستجو برای معنا شالوده سلامت روانی است دست یافتن به معنای زندگی به عنوان یک نیروی روانی باعث و بانی احساس مثبت رضایت و حتی امنیت روانی می شود بلایا و بحران های طبیعی از جمله زلزله رویدادهای مختل کننده ای هستند که معمولا مهار آن ها فراتر از ظرفیت پاسخ دهی سیستم های محلی و منطقه ای است و می تواند انگیزه پرستاران برای انجام وظایف خود را تحت تاثیر قرار دهد لذا مطالعه حاضر با هدف تعیین ارتباط بین خودشکوفایی و معنای زندگی پرستاران در زمان رخداد حوادث بحرانی در شهرستان خوی در سال ۱۴۰۱ انجام شده است یافته ها: نتایج این مطالعه نشان داد ۸۶/۱ درصد دارای خودشکوفایی قوی می باشند میانگین بعد حضور معنا و میانگین بعد جستجوی معنا به ترتیب ۷/۵۴۹ ۲۸/۴۷۶ و ۷/۵۹۸ ۲۸/۷۵۶ می باشد ۷۹ درصد پرستاران دارای بعد حضور معنا و ۸۱/۹ درصد دارای بعد جستجوی معنا بودند که نشان دهنده داشتن معنا هدف برای زندگی می باشد طبق نتایج آزمون همبستگی بین خودشکوفایی و معنای زندگی ارتباط مستقیم و معناداری وجود دارد بحث و نتیجه گیری: با توجه به بالا بودن خودشکوفایی و وجود معنای زندگی در پرستاران شاغل در این مطالعه مدیران می توانند با فراهم کردن محیط کاری مناسب برای حفظ آن ها و ایجاد شرایطی برای افزایش بیشتر این مقادیر بهبودی هر چه بیشتر کیفیت مراقبت های پرستاری را فراهم سازند

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

طیبه مرندی

مربی پرستاری گروه پرستاری دانشگاه علوم پزشکی خوی خوی

مرندی، طیبه،1404،خودشکوفایی و معنای زندگی پرستاران در زمان رخداد حوادث بحرانی،دومین کنفرانس بین المللی روانشناسی، علوم اجتماعی، علوم تربیتی و فلسفه،بابل

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات دومین کنفرانس بین المللی روانشناسی، علوم اجتماعی، علوم تربیتی و فلسفه30 آبان 1404 · بابل