زمان و مکان در نسبت هستی شناختی حکمت متعالیه و نظریه نسبیت انیشتین در مواجهه با نقدهای میان رشته ای

چکیده مقاله

پژوهش به بررسی همگرایی مفهومی میان فلسفه حکمت متعالیه صدرایی و نظریه نسبیت انیشتین در موضوع زمان و مکان می پردازد در حکمت متعالیه زمان به عنوان بعدی ذاتی از هستی و تجلی حرکت جوهری مطرح شده در حالی که نظریه نسبیت فضا زمان را به عنوان ساختاری چهار بعدی و پویا توصیف می کند این مقاله با تحلیل تطبیقی نشان می دهد که هر دو دیدگاه با وجود تفاوت های روش شناختی در نفی مطلق انگاری زمان و مکان و تاکید بر نسبیت و پویایی آنها هم راستا هستند پژوهش حاضر ضمن پاسخ به نقدهای بین رشته ای، استدلال می کند که این همگرایی فهم عمیق تری از زمان و مکان فراهم آورده و افق های جدیدی برای تحقیقات میان رشته ای می گشاید روش پژوهش تحلیل تطبیقی منابع اصلی هر دو حوزه بوده و هدف آن ارائه چارچوبی منسجم برای تعامل فلسفه و علم در مواجهه با پرسش های بنیادین هستی شناختی است نتیجه آن، تاکید بر ضرورت گفتگوی بین رشته ای و امکان غنابخشی متقابل فلسفه و علم در فهم پدیده های زمان و مکان می باشد

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

مهدی محمدزاده

دبیر رسمی آموزش و پرورش مدرس علوم تجربی، آموزش و پرورش شهرستان خلخال، استان اردبیل

محمدزاده، مهدی،1404،زمان و مکان در نسبت هستی شناختی حکمت متعالیه و نظریه نسبیت انیشتین در مواجهه با نقدهای میان رشته ای،دومین کنفرانس بین المللی روانشناسی، علوم اجتماعی، علوم تربیتی و فلسفه،بابل

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات دومین کنفرانس بین المللی روانشناسی، علوم اجتماعی، علوم تربیتی و فلسفه30 آبان 1404 · بابل