جایگاه ادبیات غنایی در فرمهای شعری غزل مثنوی و قصیده به عنوان ابزار بیان عواطف انسانی

چکیده مقاله

ادبیات غنایی یکی از شاخه های اصیل ادبیات فارسی است که به بیان عواطف و حالات انسانی در قالب هایی همچون غزل، مثنوی و قصیده پرداخته است غزل با ساختار منسجم و کوتاه خود مضامین عاشقانه و عرفانی را به خوبی منعکس می کند، مثنوی با قابلیت داستان پردازی برای بیان عواطف پیچیده و چندلایه مناسب است و قصیده با وجود نقش های مدح و هجو، ظرفیت انتقال احساسات عمیق را دارد این پژوهش نقش این فرم ها را در شکل دهی به ادبیات غنایی فارسی بررسی کرده و نشان می دهد که هر قالب شعری با ویژگی های خاص خود توانایی منحصر به فردی در انتقال عواطف انسانی همچون عشق، اندوه و معنویت دارد همچنین تاثیر عرفان در تکامل این فرم ها و آثار شاعران بزرگی مانند حافظ، مولانا، سعدی و ناصرخسرو تحلیل شده است تا اهمیت این میراث ادبی و هنری بیشتر شناخته شود

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

مریم خزاعی

دانشجو دکتری تخصصی ادبیات غنایی دانشگاه آزاد اسلامی واحد نجف آباد استان اصفهان ایران

�زاعی، مریم،1404،جایگاه ادبیات غنایی در فرمهای شعری غزل مثنوی و قصیده به عنوان ابزار بیان عواطف انسانی،دومین کنفرانس بین المللی روانشناسی، علوم اجتماعی، علوم تربیتی و فلسفه،بابل

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات دومین کنفرانس بین المللی روانشناسی، علوم اجتماعی، علوم تربیتی و فلسفه30 آبان 1404 · بابل