کرامت عندالله از دیدگاه نهج البلاغه

چکیده مقاله

بکارگیری واژه »کرامت « و برخی مشتقات آن در نهج البلاغه در مورد مصادیق مختلف ، نشان از گستره وسیع معنایی آن است که هم بر واجب الوجود و هم بر ممکنات، به نحو اشتراک معنوی اطلاق شده است کرامت امری حقیقی ، از سنخ وجود و تشکیکی است هر یک از موجودات عالم هستی دارای مرتبه ای از کرامت ذاتی و شرافت وجودی بنا بر ظرفیت وجودی شان هستند بر این اساس، ذات نفس انسانی ، شریف و باکرامت ویژه خلق شده است در میان موجودات هستی ، انسان این قابلیت را دارد که در مسیر کمال، مراتب اکتسابی کرامت را هم کسب کند در نهج البلاغه به اقسام کرامت انسان پرداخته شده است بر اساس فقرات نهج البلاغه ، کرامت اکتسابی را می توان در دو عنوان کلی کرامت عندالناس و کرامت عنداالله تقسیم بندی نمود نیز کرامت عنداالله را میتوان در مواضع متعددی از جمله در اخلاق، تقوا، نزاهت نفس ،اهل ذکر بودن و کرامت ابدی مشاهده نمود هر یک از مواضع کلی ، خود شامل مراتب بسیاری بنا بر علم و عمل به ویژگی های هر موضع است انسان قابلیت این را دارد که شان و منزلت وجودی خود را ارتقاء دهد ، به منبع حقیقی کرامت و هستی نزدیکتر شده و به جایگاه ابدی دارالکرامه ورود کند