نگاهی به مفهوم الهام در مثنوی معنوی مولوی

چکیده مقاله

الهام در معنای لغوی به سان القای معنا و آگاهی در دل انسان بدون دخالت حواس و تفکر است و در اصطلاح، نوعی دریافت درونی و فیض الهی دانسته می شود تفاوت اصلی آن با وحی در این است که وحی ویژه پیامبران است و با ماموریت تبلیغ همراه است، در حالی که الهام حالتی درونی و شخصی دارد و برای انسان های غیر نبی نیز ممکن است رخ دهد الهام جلوه ای از علم لدنی و کشف معنوی است که از عالم غیب بر دل انسان افاضه می شود و نوعی معرفت قلبی به شمار می آید در مراتب شناخت، الهام حد واسط میان تعلیم و وحی است؛ تعلیم از طریق حواس و استدلال انجام می شود، الهام از راه صفای باطن و پاکی نفس حاصل می گردد، و وحی مرتبه ای عالی تر از هر دو است که بدون واسطه از جانب حق تحقق می یابد در عرفان اسلامی وحی و الهام دو مرتبه از تجلی نور الهی اند که هر دو نوعی آموزش ربانی در باطن انسان پدید می آورند درک این حقایق نیازمند تهذیب نفس و تمییز میان الهام ربانی و وسوسه شیطانی است بدین گونه الهام پلی میان عقل و وحی و نشانه ای از ارتباط درونی انسان با سرچشمه حقیقت شمرده می شود

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

راهب محمدی

کارشناسی ارشد ادیان و عرفان دانشگاه سمنان

صادق محمدی احمدآباد

دانشجوی کارشناسی مدیریت دانشگاه آزاد واحد مشگین شهر

فاطمه محمدی

دانشجوی کارشناسی علوم تربیتی دانشگاه آزاد اسلامی واحد گرمی

محمدی، راهب و محمدی احمدآباد، صادق و محمدی، فاطمه،1404،نگاهی به مفهوم الهام در مثنوی معنوی مولوی،چهارمین کنفرانس بین المللی دین، معنویت و سبک زندگی جهان اسلام،تهران

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات چهارمین کنفرانس بین المللی دین، معنویت و سبک زندگی جهان اسلام29 آبان 1404 · تهران