نقش نهادهای کلان سیاست گذار در ارتقای حکمرانی سبز: از تنظیم گری سنتی تا سیاست گذاری شبکه ای

چکیده مقاله

هدف و زمینه: با تشدید بحران های زیست محیطی در نتیجه گسترش صنایع و افزایش تهدیدات ناشی از تغییرات اقلیمی، بازنگری در الگوهای حکمرانی عمومی به ضرورتی اجتناب ناپذیر تبدیل شده است حکمرانی سبز به عنوان رویکردی نوین بر هم افزایی و میان اهداف زیست محیطی، توسعه اقتصادی و عدالت اجتماعی تاکید دارد این مطالعه بر نقش نهادهای کلان سیاست گذار در عبور از تنظیم گری سنتی به سیاست گذاری شبکه ای تمرکز می کند روش کار: این مطالعه با روش تحلیلی – تطبیقی انجام شده است در بخش تحلیلی داده ها و اسناد حقوقی مرتبط با حکمرانی سبز گردآوری و براساس شاخص هایی مانند شفافیت نهادی، میزان مشارکت ذی نفعان، کارآمدی ابزارهای حاکمیتی و سطح نوآوری نهادی مورد بررسی قرار گرفت، در بخش تطبیقی این شاخص ها میان چند واحد منتخب مورد مطالعه قرار گرفتند تا شباهت ها و تفاوت ها آشکار شوند یافته ها: نتایج این مطالعه نشان داد که در کشورهای توسعه یافته به دلیل گرایش به سیاست گذاری شبکه ای مفهوم حکمرانی سبز توسعه زیادی پیدا کرده است نتیجه گیری: عبور از تنظیم گری سنتی به سیاست گذاری شبکه ای برای توسعه و تقویت حکمرانی سبز ضروری است زیرا باعث مشارکت بیشتر ذی نفعان و نوآوری نهادی و اثربخشی ابزارهای سیاست گذاری می شود

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

پژمان آقاجانی

دانشگاه علوم دریایی چابهار

�قاجانی، پژمان،1404،نقش نهادهای کلان سیاست گذار در ارتقای حکمرانی سبز: از تنظیم گری سنتی تا سیاست گذاری شبکه ای،سومین کنفرانس و نمایشگاه ملی چالش های محیط زیستی: نقش صنعت، معدن و جامعه در گسترش حکمرانی سبز،تهران

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات سومین کنفرانس و نمایشگاه ملی چالش های محیط زیستی: نقش صنعت، معدن و جامعه در گسترش حکمرانی سبز19 آبان 1404 · تهران