چکیده مقاله
ممنوعیت تنبیه بدنی در مدارس، با استناد به ماده ۸۱ آیین نامه اجرایی مدارس مصوب ۱۴۰۰، یکی از مهم ترین بندهای حقوقی حمایت از دانش آموزان در نظام آموزشی ایران محسوب می شود با این حال، پژوهش های بین المللی و گزارش های داخلی حاکی از شکاف عمیق میان قانون و عمل در این حوزه است پژوهش حاضر با رویکردی تلفیقی حقوقی جرم شناختی به تحلیل مبانی قانونی، آثار اجتماعی و پیامدهای جرم شناختی این ماده پرداخته است روش تحقیق از نوع توصیفی تحلیلی و پیمایشی بوده و داده ها از طریق تحلیل اسناد حقوقی، بررسی آرای دیوان عدالت اداری، مطالعات تطبیقی و با بهره گیری از تحلیل ۳۰۰ پرونده تخلفات اداری و ۱۲۰۰ پرسشنامه از معلمان و دانش آموزان پنج استان کشور، به بررسی اثربخشی ممنوعیت قانونی و چالش های پیش روی آن می پردازد یافته ها نشان می دهد که با وجود تصویب ماده ۸۱، ۳/۴۲ درصد از معلمان و ۸/۳۶ درصد از دانش آموزان به وقوع تنبیه بدنی در مدارس اذعان داشته اند تحلیل رگرسیون لجستیک نشان داد که فقدان آموزش های جایگزین رشته های انضباطی، خلا ضمانت اجراهای موثر و مقاومت فرهنگی در برابر رویکردهای غیرتنبیهی، مهم ترین موانع اجرای کامل ممنوعیت هستند یافته های فراتحلیل نیز حاکی از آن است که تنبیه بدنی مدرسه با بروز و افت عملکرد تحصیلی ۱۶/۰r= ، درونی سازی ۲۷/۰r= رفتارهای برونی سازی شده بیرونی سازی همبستگی معنادار دارد در پایان، راهکارهایی مانند آموزش نظام مند ۱۱/۰ r= جایگزین های تنبیه بدنی، تقویت ضمانت اجراها با درج مجازات های بازدارنده در قانون، ایجاد سازوکار گزارش دهی امن و حمایت از قربانیان و اصلاح فرهنگ مدرسه از طریق توانمندسازی معلمان ارائه شده است
کلیدواژهها
نویسندگان
رقیه حسنی
دکتری عمران ژئوتکنیک، کارشناسی حقوق، آموزش و پرورش اراک، اراک
علیرضا حاتم آبادی
دانشجوی مدیریت کسب و کار، گرایش فناوری، دانشگاه صنعتی امیرکبیر، تهران، ایران
علی بزرگی برزی
دانش آموخته کارشناسی ارشد مدیریت کسب و کار، گرایش مالی، دانشگاه صنعتی امیرکبیر، تهران، ایران
شیوه ارجاع
�سنی، رقیه،1405،تحلیل حقوقی و جرم شناختی ماده ۸۱ آیین نامه اجرایی مدارس؛ ممنوعیت تنبیه بدنی و سوءرفتار با دانش آموز،شانزدهمین کنفرانس بین المللی مطالعات بین رشته ای در مدیریت و مهندسی،تهران
ارائهشده در
مجموعه مقالات شانزدهمین کنفرانس بین المللی مطالعات بین رشته ای در مدیریت و مهندسی31 خرداد 1405 · تهران